Het lange wachten is beloond/ The long wait was rewarded

En ja hoor eindelijk daar is ie dan, het lang verwachte pakket met schoolspullen en mijn rugzak. Nu ik elke dag mijn laptop mee naar school neem, blijkt een rugzak toch veel makkelijker en beter voor mijn rug te zijn. Lang leve Marktplaats, ik heb zelfs een felgele regenhoes kunnen vinden, speciaal voor mijn rugzak.

Maar daar gaat het natuurlijk niet om. Het gaat om de schoolspullen, die ik met jullie hulp, allemaal heb kunnen kopen, of gedoneerd heb gekregen.

Ik moet zeggen dat Postnl me aangenaam verrast heeft, het pakket was hier binnen 15 werkdagen. Helaas duurt het dan nog wel even voordat je het op kunt halen.

Vrijdag 31 maart was het dan zover. Terwijl iedereen aan tafel zat voor snack time, kwam de principal binnen met de doos. De kinderen waren uiteraard nieuwsgierig. Omdat de doos al door de douane was open gemaakt, werden de kinderen met de minuut enthousiaster en al snel niet meer te houden.

Nieuwsgierig gingen alle handjes in de doos om te kijken wat er allemaal in zat. En natuurlijk werd er direct gespeeld met alle nieuwe dingen. Alhoewel sommige de handpoppen toch ook wel een beetje griezelig vonden in het begin.

Hier een kleine opsomming, wat ik dankzij jullie allemaal heb gekregen en kunnen kopen. Een miniatuur mini cooper, houten kinderinstrumenten, 12 Engelstalige leesboekjes, schriften, pennen, uitwasbare stiften. Mandjes met groenten en fruit van stof, een pluche klok. Ballonnen, slingers, 2 telramen, handpoppen en een marionet. Handgemaakte kaartjes met het alfabet en kleuren in het Engels en Frans, een poster van het menselijk lichaam in Frans. Voor elk kind een grote wereldkaart met stickers erbij met alle vlaggen van de landen, ook in het Frans. Houten alfabet blokken, kleur- en tekenboekjes. En de lijst is nog niet eens compleet.

Daarom namens de hele school, maar vooral namens Leah, Justice, Masani, Sherdae, Jahkendé, Naïobi, Jaya, Mikhailah, Kailah, Amelia, Deandré, Kerniah, Jarrahy, Elson, Kenson, Liz, Jahdanie, Blake and Zendaya HEEL HARTELIJK BEDANKT!!!! We vinden het geweldig om zoveel leuke en leerzame schoolspullen te ontvangen.

Lieve Pamela, heel erg bedankt voor al je hulp. Zonder jou had ik dit niet kunnen doen!

Voor iedereen die denkt wat jammer, daar had ik ook graag aan bij willen dragen. Dat kan nog altijd, laat het me even weten, en het is zo geregeld!

Tot ziens bij mijn volgende Blog, Marieke

**************************************************************

And yes, finally it came, the long-awaited package of school supplies and my backpack. Since I am taking my laptop to school every day, a backpack turns out to be much easier and better for my back. I was able to find one secondhand and even managed to find a bright yellow rain cover, especially for my backpack.

But that’s obviously not what this Blog is about. It’s about the school stuff, that I was received as a donation and was able to buy with the help of all of you. I must say that Dutch post services has pleasantly surprised me the box arrived here within 15 working days, as promised. Unfortunately then it still takes a while before you can actually get it.

Friday, March 31 was the day. While everyone was sitting at the table for snack time, the principal came in with the box. The children were of course very curious. Since customs already opened the box, the children got more excited by the minute and in the end unstoppable.

Curious what they would find all little hands went in the box to see what was in it. And soon they started playing with all new toys. Although some thought the hand puppets were a little scary at first.

Here’s a small list of all I received as a donation, or bought thanks to you all. A      miniature mini cooper, wooden children’s instruments, 12 English reading books, notebooks, pens, washable markers. Baskets of fruit and vegetable made of fabric, a plush clock. Balloons, streamers, two abacuses, hand puppets and a marionet. Handmade cards with the alphabet and colors in English and French, a poster of the human body in French. For each child a large world map with stickers with all the flags of the countries in French. Wooden alphabet blocks, color and tracing the dots booklets. And the list is not even complete yet.

Therefore, on behalf of the whole school, but especially on behalf of Leah, Justice, Masani, Sherdae, Jahkendé, Naïobi, Jaya, Mikhailah, Kailah, Amelia, Deandre, Kerniah, Jarrahy, Elson, Kenson, Liz, Jahdanie, Blake and Zendaya THANKS SO MUCH!!!!!! We are thrilled to receive so many fun and educational school supplies.

Dear Pamela, thank you very much for all your help. Without you I could not have done this!

For anyone who thinks what a pity, I would have loved to contribute to this. That is still possible, let me know and I will get back to you!

See you in my next blog, Marieke
 

Advertenties

Een stapje dichterbij / One step closer.

Er is even wat tijd verstreken sinds mijn laatste Blog. Dat komt omdat ik de Blog al helemaal had geschreven en bijna vertaald, toen er iets gebeurde waardoor mijn verhaal werd ingehaald door de tijd, nog voor het was gepubliceerd.

Zoals jullie weten werk ik sinds begin januari op het Montessorischooltje. Met heel veel plezier, de kindertjes zijn zo leuk en geven zoveel, ik hoef niet heel hard te werken, de reisafstand is slechts een half uurtje lopen. Dat klinkt als geweldig, en dat is het ook. Alleen, het is niet precies wat ik zoek, al is en blijft het een fantastisch begin.

Ik wil nog meer het gevoel hebben dat ik echt iets kan bijdragen. Het is moeilijk om precies uit te leggen wat dat gevoel dan is. Omdat het schooltje rond Pasen 3 weken en in de zomer 2 maanden dicht is, ben ik op zoek gegaan naar iets wat ik in die tijd kan doen. Ik weet inmiddels dat weken niets doen niets voor mij is. En toeval of niet, ik kwam regelmatig uit bij een website van een NGO, opgericht door een dame uit Engeland, die eigenlijk precies doet wat ik zoek. Ze woont hier al zeker 20 jaar, kent dus heel veel mensen, en veel mensen kennen haar en weten haar te vinden. Ze komt op voor de zwakkere in de samenleving, op allerlei mogelijke manieren. Het aantal projecten is te veel om op te noemen. Vooral veel voor kinderen, wat mij enorm aanspreekt. Gehandicapte kinderen, kinderen met een hiv-besmetting. Huiselijk geweld en kindermishandeling. Ze hebben een schooltje, een speciale bus voor mensen met een rolstoel, en zo kan ik nog even doorgaan. Voor wie geïnteresseerd is, dit is de website: www.lifelinedominica.org.

Omdat zij ook met vrijwilligers werken en het redelijk dichtbij het schooltje is, heb ik hen benaderd. Ik vond het super spannend om te gaan praten, omdat ik hier zo graag aan de slag wilde. Na een gesprek van ruim 1,5 uur bleek dat ik me geen zorgen had hoeven maken. Ik kon direct aan de slag. In eerste instantie om de secretaresse, die verdrinkt in het werk, te helpen orde te scheppen in de papieren chaos. Ze wil me graag eerst beter leren kennen, voordat ik andere dingen kan gaan doen. En ik vind het heerlijk om structuur aan te brengen. Dus een dag na het gesprek ben ik na school al direct aan de slag gegaan. Na deze komende week ga ik dan hele dagen aan de slag. Ik was heel erg blij en het voelde alsof het schijnbaar moeiteloos is gegaan. Op school waren ze al bang dat ik hen in de steek zou laten, dat doe ik zeker niet. Of ik het zal blijven combineren dat weet ik nog niet. Ik heb gemerkt dat de dingen vaak vanzelf zijn weg vinden als je het de tijd geeft. Eerst maar eens mezelf goed profileren en mijn organisatietalent voor zich laten spreken.

Dit voelt echt als een grote stap in de goede richting!

Tot de volgende Blog allemaal, Marieke

*************************************************************

Some time has passed since my last Blog. That’s because although I had already written it and almost finished translating it, something happened where I found my story being overtaken by time, even before it was published.

As you know I have been working at the little Montessori school since the beginning of January. With great pleasure, the children are so cute and give so much, I do not have to work very hard, the distance is only half an hour walk. That sounds great, and it is. It is just that it is not exactly what I’m looking for, though it remains to a great start.

I don’t feel as if I am really contributing. It’s hard to explain exactly what that feeling is. Because the school closes three weeks around Easter and two months during summer, I went looking for something I can do during that time. I now know that weeks of doing nothing is not really for me. And coincidence or not, I often ended up at a website of an NGO founded by a lady from England, that does exactly what I am looking for. She moved here about 20 years ago, so she knows a lot of people, and many people know her and know where to find her. She stands up for the weak in society in many ways. The number of projects is far too many to mention. Especially focused on children, which really appeals to me. Disabled children, children with HIV infection. Domestic violence and child abuse. They have a school, a special bus for people with wheelchairs, etc. For those interested, this is the website: www.lifelinedominica.org.

Because they work with volunteers and it is fairly close to the school, I approached them. I found it exciting to go there and have a meeting, because I was so excited to go and start there. After a conversation of more than 1.5 hours I turned out I had nothing to fear, I could start right away. Initially to help the secretary, drowning in work, to bring order to the paper chaos. She wants to get to know me better before I can go do other things. And I love bring structure to chaos. So, one day after the conversation I found myself going there over after school to start working. After next week I will be there full time. I was very happy and it felt like it went seemingly effortless. At school they were afraid I would leave them, so far I have no intention of doing that. Whether I will continue to combine the two I don’t know at the moment. I learned that things often naturally find his way if you give it time. First I have profile and myself well my organizational skills speak for themselves.

This really feels like a step in the right direction!

See you at my next Blog, Marieke

 

Wat gaan we eten / What to eat.

 

Het leek me leuk om iets te vertellen over de keuken, lokale producten en gerechten. En daar blijkt daar heel veel over te vertellen, dat past echt niet allemaal in één Blog.

Vanwege de vruchtbare vulkanische bodem, de redelijk constante temperatuur, de vele zonuren en de vrijwel dagelijkse hoeveelheid regen, groeit hier alles overvloedig. Dat geldt voor bomen, struiken, groenten, fruit en helaas natuurlijk ook voor onkruid natuurlijk. Bovendien is het eiland voornamelijk agrarisch, naast een bescheiden toeristenindustrie, dus er worden vooral lokale producten gekocht.

Mijn ervaring is dat het eten hier niet heel erg scherp gekruid wordt. Al staat er altijd wel een fles hot saus op tafel, voor de liefhebbers. Ook al zijn er genoeg soorten seasoning pepper en kruiden om de smaak te versterken, echt spicy is het nooit.

Laat ik beginnen met fruit. Ik heb hier echt al van alles geproefd, soms fruit waar ik nog nooit van had gehoord. Om te beginnen is daar custardappel. Echt onooglijk aan de buitenkant, vanbinnen heerlijk zacht wit vruchtvlees. En verrassend friszoet. Dit kun je het beste eten met een lepel, of gewoon met je tanden de schil leeg schrapen. Het smaakt, inderdaad, een beetje naar custard.

Een van mijn persoonlijke favorieten is broodfruit. Een grote vrucht met een wat stekelige buitenkant, die je niet rauw kunt eten. Je kunt ‘m koken, bakken of roosteren. Allemaal even lekker. Het wordt hier vaak als groenten geserveerd. Ik vind het heerlijk en zou het elke dag kunnen eten.

Er zijn diverse soorten bananen, de gewone banaan die je eet als ie rijp is, dat gebeurt hier minder dan in Nederland. De bakbanaan, die je moet natuurlijk eerst bakken. En bijvoorbeeld de kleine vijg banaantjes, die je ook eerst kookt en dan pas eet. Die zijn ook erg lekker en gezond.

Soursop, zuurzak is één van de lekkerste en zoetste vruchten die ik ken. Helaas heb ik het nog pas 1 keer geproefd als vrucht, en een keer als sap. Schoolkinderen krijgen hier overigens vaak vers vruchtensap bij hun snack of lunch mee naar school. Op dit moment is vers passievrucht sap bijna overal verkrijgbaar.

Over peren gesproken, een avocado wordt hier avocadopeer genoemd. En ze zijn heerlijk, er zit hier echt smaak aan in tegenstelling tot de avocado’s die ik uit Nederland ken. Daar hoef je niets aan toe te voegen om het smakelijk te maken.

Ik las in een artikel online dat er meer dan 75 verschillende soorten fruit op het eiland groeien. Dus voorlopig ben ik nog wel even bezig om alles te ontdekken en te proeven. Dit was slechts een klein inkijkje in enorme variëteit aan lokaal fruit. Ik hoop dat jullie het leuk vonden om te lezen.

 

 

Tot de volgende Blog,

Zonnige groet, Marieke

 ***********************************************************

It seemed like fun to tell you about the local cuisine, products and dishes. And as it turns out there is a lot to talk about, that will not fit in this one Blog.

Due to the fertile volcanic soil, the fairly constant temperature, the many hours of sunshine and the almost daily rainfall, everything grows here abundantly. This applies to trees, shrubs, vegetables, fruits and unfortunately also for weeds naturally. Moreover, the island is mainly agricultural, in addition to a small tourist industry, so there is an abundance of local produce available.

My experience is that the food here is not very spicy. Though there is always a bottle of hot sauce on the table for those who love to kick it up a little. Also, there are a lot of different kinds of seasoning pepper and herbs in order to enhance the flavour, spicy it never really is.

Let me start with fruits. I really have tasted very different kinds of fruits, sometimes fruit I had never even heard of before. To start, there is custard apple. Really unsightly exterior, inside soft white flesh. And surprisingly sweet and fresh. This can be eaten with a spoon, or just by scraping the peel with your teeth.  Indeed, it does taste a little like custard.

One of my personal favourites is breadfruit. A large fruit with a somewhat prickly exterior, you cannot eat raw. You have to cook, bake or roast it. All equally tasty. Here it is often served as vegetable. I think it’s delicious and could it every day.

There are several kinds of bananas, ordinary ripe banana you eat just like that. Which it is not that common here. The plantain, you must first fry. And for example the small fig bananas that you first boil and then eat. They are really nice and healthy.

Soursop has to be is one of the tastiest and sweetest fruit I know. Unfortunately I tasted it only one time so far. In general schoolchildren often get fresh fruit juice to go with their snack or lunch. Currently passion fruit is in season, lovely fresh fruit juice.

Of course there is also pineapple, mango, papaya, orange, passion fruit, grapefruit, watermelon, carambola and don’t forget coconut. Too many to mention. You can also buy apples here. I’m not sure if they are also grown locally. I do not find them very tasty, rather dull. Of course in the Netherlands we are very spoiled with a huge variety of apples and pears. So I am saving the apples for when I visit.

Speaking of pears, avocado is known here as avocado pear. And they are very delicious, they actually have a very nice taste, unlike the avocados that I know from the Netherlands. Nothing needed to enhance the taste.

I read in an online article that there are over 75 different types of fruit on the island. So that will keep me occupied trying to find and taste them all. Well this was only a brief look into the local fruits. I hope you liked reading it.

See you at my next blog,

Sunny regards, Marieke

En nu is het wachten./ And now we have to wait.

Het schooltje, Clamile Bilingual Montessori Center of Education, waar ik sinds begin januari als vrijwilliger werk, staat nog best wel in de kinderschoenen. Ze zijn in september 2016 begonnen met letterlijk 1 kind. Inmiddels zitten we al rond de 20. En er zijn wat ouders die belangstelling hebben getoond, of zelfs hun kind al hebben ingeschreven.

Ook al zijn de kosten, zeker voor Nederlandse begrippen, heel laag. Dan nog is het voor sommige ouders lastig om te betalen. De inschrijfkosten zijn ec$100, datzelfde geldt voor het uniform, dat kost ook ec$100. Per dag kost de school ec$5, en als de kinderen ook bij de naschoolse opvang blijven komt daar nog eens ec$5 bij. In euro’s komt dat neer op €35 voor het inschrijfgeld en het uniform, schoolgeld per dag is €1,80 of €3,60 voor de hele dag.

Tot 1 april mogen ouders nog per dag betalen, daarna wordt het per week, per maand of per semester. Het is anders geen doen om het allemaal bij te houden. Gelukkig zijn er ook ouders die keurig op tijd betalen of zelfs voor het hele schooljaar ineens. De vaste lasten gaan nl. gewoon door.

Om wat extra geld te verdienen staan we een keer per maand in de hoofdstad taartjes te verkopen. Aan de ouders vragen we of een taart of ec$20 als bijdrage. Dit is verplicht voor alle ouders. Ik heb nu 2 keer mee gedaan en het is heel gezellig met z’n allen. Deze keer was de opbrengst flink hoger dan vorige maand. We zijn dus op de goede weg met onze verkooptechniek.

Om het schooltje wat te steunen, ben ik een sponsoractie begonnen. Na een langzame start heb ik uiteindelijk toch ongeveer €400 bij elkaar verzameld. Daar ben ik super blij mee. Ik heb hele leuke spullen ontvangen en ook het een en ander gekocht. Schriften, pennen, (uitwasbare)stiften, telramen, handpoppen, zelfs marionet. Engelse kinderboekjes, houten kinderinstrumenten, alfabet en kleurkaartjes, een poster van het menselijk lichaam in het Frans. Een wereldkaart in het Frans, een stoffen klok. Echt heel leuk en leerzaam en voor hier onbekend, zeker in deze kwaliteit.

Samen met een lieve vriendin, die als plaatselijk postkantoor, knutselafdeling en verzendkantoor heeft gefungeerd, is alles afgelopen vrijdag verzonden. Nu afwachten en duimen dat het pakket voor het einde van de maand hier is. En dan samen met de kinderen alles uitpakken, dat verheug ik me enorm op.

Iedereen bedankt voor jullie bijdrage in welke vorm dan ook. Mocht je nog twijfelen, niet doen. Je kunt nog altijd doneren. Ik zorg ervoor dat het op juiste plaats terecht komt en houd jullie op de hoogte met foto’s.

Tot de volgende blog, Marieke

************************************************************

The school, Clamile Bilingual Montessori Center of Education, where I work as a volunteer since early January, is still very young. They started in September 2016 with literally one child. Meanwhile we are already have around 20. And there are some parents who have expressed interest, or even have enrolled their child.

Even though the school costs, especially for Dutch standards, are very low. It is still difficult for some parents to pay. The registration fee is ec$100, the same applies to the uniform, which also costs ec$100. School fees are ec$5 per day.  And if the children remain for after school care it costs another ec$5. In euros, this amounts to €35 for registration and uniform, school fees per day is €1.80 or €3.60 for the whole day.

Until April 1st, parents are allowed to pay on a daily basis, then it will be weekly, monthly or termly payments only. Otherwise it is very difficult to keep track of all the different payments. Fortunately, there are parents who pay right on time, or even for the entire school year at once. As regular costs like rent are always there.

To earn some extra money, we are having a monthly cake sale in the capital. To the parents, we ask to bring a cake or pay ec$20 as a contribution. This is mandatory for all parents. I have now done two sales, and it’s very nice all together. This time the proceeds was significantly higher than last month. So we are on the right track with our sales technique.

To give a little extra support to the school, I started a fundraiser. After a slow start, I finally collected approximately €400. Very grateful for that. I received very nice stuff and also bought a few things. Notebooks, pens, markers (washable), abacuses, hand puppets, even a marionet puppet. English children’s books, children’s wooden instruments, alphabet and colour cards, a poster of the human body in French. A world map in French, a fabric clock. Really fun and educational and unknown here, especially in this quality.

Along with a dear friend who has acted as the local post office, arts and crafts department and shipping office, we have sent the package last Friday. Now we have to wait and keep our fingers crossed that the package arrives before the end of the month. I am very much looking forward to the unpacking it with the children.

Thank you all for your contribution in any form. If you still doubting, please don’t. You can still donate. I will make sure it gets to the right place and will share pictures with you of course.

See you at my next blog, Marieke

Allemaal verkleed / Everyone dressed up

 

Ook al is het al even geleden ik wil jullie Valentijnsdag en Carnaval niet onthouden. Verkleden vinden (bijna) alle kinderen leuk, maakt niet uit voor welke gelegenheid. Er werd dus flink uitgepakt.

Valentijnsdag wordt hier op school uitgebreid gevierd. De kinderen maken allemaal iets speciaals voor hun ouder(s). Waarbij vooral veel glitter wordt gebruikt. Maar laat ik bij het begin beginnen. De dag voor Valentijnsdag werd iedereen verzameld en kregen we allemaal een kadootje van de kinderen. Compleet met een omhelzing en kussen. Ik kreeg zelfs 2 kadootjes, een roze knuffel en een mapje met schrijfpapier en enveloppen.

Bijna iedereen was op de dag zelf gekleed in rood en wit of roze en wit. Een dametje dacht, daar heb ik dus geen zin in. Zij had dus gewoon haar schooluniform aan. Er werden heel veel foto’s gemaakt, waarbij iedereen een groot rood hart omhoog hield, en later in het park van een poging om de kinderen een hart te laten vormen. Dat viel nog niet mee. Maar zeg nou zelf, het ziet er allemaal schattig uit toch?

En vrij kort daarna was het de vrijdag voor Carnaval, ook een enorm groots gevierd feest hier. Qua intensiteit komt het wel overeen met Brabant. Scholen en winkels veelal gesloten, iedereen op straat, verkleed.

Op die vrijdag stond ook een bezoek aan de openbare bibliotheek gepland. Daar werden we hartelijk ontvangen en nadat iedereen in een halve kring was gaan zitten, werd er voorgelezen uit een heel groot boek. Iedereen was muisstil en luisterde aandachtig.

Echt verkleed was ik zelf niet met Carnaval, maar een bandana, nog een kadootje uit Costa Rica, fungeerde als haarband en een roosje in mijn haar.

Onderweg naar school kreeg ik al mijn eerste compliment, een kushand van een oud mannetje (zonder tanden) en hij zei: Darling you look lovely! Mijn dag kon niet meer stuk.

Kortom hele leuke dagen, met plezier voor iedereen en die ook nog eens veel leuke foto’s opleverden.

Tot de volgende blog, Marieke

******************************************************

Even though it’s been a while I still want to share Valentine’s Day and Carnival with you. Almost every child likes dressing up, no matter for what occasion. So no effort was too big, to have the children look amazing.

Valentine’s Day is a big celebration here at school. The children all made something special for their parent (s). And of course lots of glitter was used. But let me start at the beginning. The day before Valentine’s Day everyone gathered and we all got a present from the children. Hugs and kisses included. I even received two gifts, a sweet pink fluffy toy and a folder with writing paper and envelopes.

Almost everyone was dressed in red and white or pink and white. One little lady thought, I don’t feel like doing so. So she just wore her school uniform. Lots of pictures were taken, in which everyone held up a big red heart, and later in the park attempting the children to form a heart. That was not easy. But honestly, it all looks adorable right?

And not long after that it was the Friday before Carnival, also celebrated in a big way over here. It reminds me of how we celebrate it in the south of the Netherlands. Schools and shops mostly closed, everyone on the street dressed up.

On that Friday we also planned a visit to the public library. Reception was really warm and welcoming. And after everyone had sat down in a half circle, we were read from a very big book. Everyone was quiet and listened to the story with pleasure.

I was not really dressed up myself for the carnival, but a bandana, a gift from Costa Rica, served as a hair band and I had a rose in my hair.

On the way to school I received my first compliment, a kiss of an old man (without teeth) who said: Darling you look lovely! My day could not get any better.

Overall a very nice day, with fun for everyone and that are also gave us lots of nice pictures.

See you at my next blog, Marieke

 

 

 

 

School activiteiten / School activities

Dit is alweer week 6 als vrijwilliger op het schooltje. De tijd gaat ook hier ongelofelijk snel. Afgelopen week was het maandelijkse uitje. Dit keer naar een speeltuin in de buurt. De kinderen liepen al vroeg te stuiteren in de klas. Het weer leek ons wederom niet goed gezind, een week eerder was het uitje nl. ook al uitgesteld vanwege de hevige regen. En ook deze ochtend viel er wat miezer.

Dat betekende dat we onder het afdak moesten wachten op de bus, en wachten, en wachten. Die bus kwam uiteindelijk 45 minuten te laat. Iedereen was hieperdepiep en probeer dat dan maar eens in toom houden. Een voordeel toen de bus eenmaal was gearriveerd kwam ook de zon weer tevoorschijn.

Voor sommige kinderen was het de allereerste keer dat ze naar een speeltuin gingen. En dan is het dus best eng allemaal. Gelukkig is dat van korte duur en wordt er daarna vrolijk gelachen op alle toestellen. Het weer bleef ons goed gezind, kortom een hele leuke dag.

Om dit alles te kunnen betalen wordt er maandelijks een cake sale gehouden. Ouders wordt gevraagd om of een cake aan te leveren, of ec$20 te betalen. Helaas had slechts 1 moeder een taart gebracht, dus hebben we zelf de rest gekocht. Later kwam er nog iemand met heerlijke zelf gemaakte chocolade cup cakes. Wie had dat gedacht dat ik nog eens op straat taartjes zou verkopen voor het goede doel. Vroeger vond ik kinderpostzegels verkopen al verschrikkelijk. Het leverde uiteindelijk iets minder dan ec$300 op, dat is krap €100. Het was de beste opbrengst tot nu toe. Alle data voor de volgende ronde, zowel voor de field trips als de cake sale staan inmiddels gepland. Dus we kunnen onze verkooptechniek nog verbeteren. Tijdens de sale hoorde ik opeens ook 2 mensen Nederlands spreken. Dat zei ik in het Engels tegen de andere dames, dat hoorde het Nederlandse stel weer. Uiteindelijk hebben ze geen cake gekocht, maar wel gedoneerd. Het was de eerste keer dat ik hier Nederlands heb horen spreken. Het blijkt dus maar weer dat Nederlanders echt overal ter wereld zijn.

Zelf ben ik ook een sponsoractie gestart. Het blijkt dat hier op eiland wel van alles te koop is, helaas voornamelijk goedkope rommel uit China. Dat is geen lang leven beschoren met al die kleintjes.  Het heeft geen storm gelopen helaas, maar ik heb inmiddels toch voldoende opgehaald om wat leuke schoolspullen te kopen. En die met hulp van een lieve vriendin te verzenden. En er zijn ook super leuke dingen gedoneerd.

Mocht je nog willen doneren dan kan dat altijd, stuur me even een mailtje: MariekevanAsten@mail.com. Er is nog genoeg nodig, het schooltje is pas in september 2016 begonnen. Ik zorg er persoonlijk voor dat het heel goed terecht komt.

Zonnige groet, Marieke

***************************************************************

This is already week 6 as a volunteer at the school. Time goes by incredibly quickly. Last week was our monthly field trip. This time to a playground nearby. The children were all very excited in the classroom. The weather was again not looking very good, it started drizzling. A week earlier we even had to postpone the trip due to heavy rain. And this morning it also did not look very promising.them

That meant we had to wait for the bus on the porch, and wait, and wait. The bus eventually arrived 45 minutes late. By that time everyone was so excited to go, it was hard to keep them calm and together. Lucky for us the bus arriving late meant the sun was coming out at last.

For some children it was the very first time they went to a playground. So it was pretty scary for them in the beginning. Fortunately, that changed quickly and they had a lot of fun on all the rides. Since the weather stayed nice and sunny, overall it turned out to be a very nice day.

To pay for all this we have a monthly a cake sale on the side walk in the capital. Parents are asked to either deliver a cake, or pay ec$20. Unfortunately, only one parent brought a cake, so we bought the rest that morning. Later someone showed up with delicious homemade chocolate cupcakes. Who would have thought that I would be selling cakes for charity on the streets? I always hated selling raffle tickets in school. In the end we made slightly less than ec$300, that is a little over €100. The yield was the best so far. All dates for the next round, both for field trips and the cake sale are already planned. So we can improve our sales technique even further. During the sale, I suddenly heard two people speak Dutch. I told the other ladies in English, the Dutch couple overheard me. So they ended up donating, since they did not want to buy a cake. It was the first time I’ve heard Dutch since I came here. So it goes to show that the Dutch are everywhere in the world.

I myself have started a fundraising. It appears that here on the island a lot of school supply are available, unfortunately mostly cheap junk from China. That doesn’t live very long with those little ones. I had expected more people would donate,  but I have still raised enough to buy some nice school supplies and have it shipped here, with the help of a very dear friend. And there are those who also donated very nice things.

If you want to donate more that is of course still possible, just send me an email: MariekevanAsten@mail.com. Many things still needed, the school has just started in September 2016. I will personally make sure that it gets to the right place.

Sunny regards, Marieke

 

 

 

 

 

 

 

Cultuur verschil? Cultural difference?

Nu ik sinds een paar weken dagelijks van en naar school loop, word ik me bewust van een enorm verschil tussen Nederland en Dominica. En ja natuurlijk wist ik al dat dit een heel ander land is, een andere cultuur, een warmer en vochtiger klimaat. Dat bedoel ik niet, want die verschillen kende ik al van mijn vorige bezoeken. Nee ik bedoel iets heel anders. Of dit een cultureel verschil is, ik weet het niet zeker, zeg het maar.

Ik ben overduidelijk (nog geen) local, en val op door mijn kleding, blonde haar en lichte huidskleur. Heel veel mensen ken ik hier ook nog niet. Ik ben daarom elke keer aangenaam verrast dat mensen op straat je gewoon groeten. Niet iedereen, maar zeker 100% meer dan in Nederland. En als ik weer eens zwoegend de steile berg op loop, op weg naar huis, vraagt er vaak iemand of het goed met me gaat. Ik neem nl. de tijd en stop af en toe om even op adem te komen. Of om, met mijn altijd aanwezige gastendoekje, het zweet van mijn gezicht te vegen, terwijl ik mijn parasol onhandig tussen mijn kin en schouder klem. Gelukkig merk ik dat het langzaam iets makkelijker wordt, alleen op een bloedhete dag als vandaag dan ben ik wel blij als ik het weer gehaald heb. En mijn Nederlandse tempo afleren, dat helpt ook natuurlijk.

Het kost helemaal niets om goedemorgen of goedemiddag te zeggen, maar in Nederland zijn we dat duidelijk verleerd, om wat voor reden dan ook. Ik ben bijna 10 jaar lang met de bus naar Utrecht gereisd. Zeker 80% van de tijd met dezelfde mensen. Dat is een reis van 1,5 tot 2 uur, afhankelijk van weer en verkeer. Echt niemand zegt iets tegen elkaar, ook ik niet, dat geef ik direct toe. Zelfs bij de chauffeur kon er soms slechts een gemompeld goedemorgen vanaf.

Wat kunnen we dan nog veel leren van kinderen, zodra ze je kennen komen ze enthousiast binnen rennen en vliegen je om je nek, of zwaaien je uit als je naar huis gaat.

Ook als je hier de weg vraagt zijn mensen meer dan bereid om even een stukje mee te lopen om je in de juiste richting te sturen. Heel fijn om mee te maken, als je in je uppie lijkt te verdwalen in je nieuwe hoofdstad.

Ook hier verandert de wereld en daarmee de inwoners. De mensen zijn meer gefocust op zichzelf, door alles wat er in de wereld gebeurd en het feit dat we op zoveel manieren van alles krijgen voorgeschoteld via social media en TV. Dat lijkt vooral de jeugd te raken. Daarom geniet ik dus extra van de vriendelijkheid van de inwoners van dit kleine landje. En hoop ik stiekem dat dit eiland zoveel mogelijk haar vriendelijke zelf blijft de komende jaren.

Zonnige groet, Marieke

**************************************************************

Because I am walking to school every day, I have become aware of a huge difference between the Netherlands and Dominica. Yes of course I know this another country, a different culture, a warmer and more humid climate. That is not what I mean, because those differences I already knew from my previous visits. I mean something else. Whether it is a cultural difference I don’t know, you tell me.

It is obvious I am not a local (yet), I stand out through my clothes, my blond hair and light skin tone. I also don’t know a lot of people. So I was pleasantly surprised that people actually greet you in the street. Of course, not everybody, however for sure 100% more than in the Netherlands. And when I try and make my way up the steep hill, on my way home, very often someone will ask me if I am ok. Since I do take my time and stop every now and then to catch my breath. Or to wipe the sweat of my face with my ever-present washcloth, trying to balance my umbrella (that I use against the sun) between my chin and my shoulder, I notice that I am slowly improving, only on a really hot day like today, I am always glad the moment I get home after that steep climb. And changing my pace from Dutch to tropical, that helps as well.

It doesn’t cost anything to say good morning or good afternoon, however in the Netherlands we have obviously stopped saying it, for whatever reason. I have travelled to Utrecht on the bus for close to 10 years. With at least 80% of the time the same people. Depending on the weather and traffic, the journey was 1,5 to 2 hours. And nobody on the bus would talk to each other, including me, I have to admit. Even the driver would sometimes only mumble something that sounded like good morning. We can learn some much from children, as soon as they know who you are, they run to you in the morning to give you a hug, or wave goodbye when you go home after school.

Also when you ask for directions, people will make an effort to walk with you a little to show you where to go exactly. That is such a nice experience when you seem to be lost all by yourself in your new capital city.

Here too, the world changes, and with it also its people. People seem more focused on themselves, by everything that is going on in the world and the fact that there are so many ways in which we are presented with everything through social media and TV. And youth seems to be more influenced by it. That is why I enjoy the friendliness of the people of this little country even more. And secretly I hope that this island remains her friendly self for as long as possible the coming years.

Warm regards, Marieke