Patience is virtue / geduld is een schone zaak.

Life is slower here on Dominica, partly because of the climate of course. However, I believe it is also in the culture. That is one of the things I love about tropical life compared to living in the Netherlands. After all, in the Netherlands life is a rush every single day. Not that people don’t have to go to work over here and do laundry, groceries etc. Of course they do, however their approach to life is different, more relaxed.

This relaxed way of life is, for me at least, also a source of great frustration sometimes. I am not yet completed free of the Dutch rush culture and the tendency to feel stressed. Being on time is certainly an issue here in general.

Last Saturday was such a moment, or actually more like a whole day. Let me start at the beginning. When I left for Dominica, I had decided not to go to a local hairdresser. I was convinced they would not be able to do a good job with my fine white people hair. I brought all kinds of products and materials to colour and cut my hair myself.

A while ago, in an optimistic mood I agreed to get my hair braided. So far no problem. Taking them out is where the drama started and resulted in my hair being entangled almost completely. I listened to all sorts of advice, nothing worked. So I had no choice but to go to a local hairdresser, who came highly recommended by the ladies in the office. She agreed to give it a try and thus there it was, my first practice in patience. I sat in that chair for 3.5 hours to have my hair brushed, combed and brushed again. Shampooed, conditioned, scalp massage, the works. Sadly, in the end, a big part had to be cut off. All that time no mirror in sight and loads of blond hair on the floor. I felt very apprehensive about the result.

I was so happy and pleasantly surprised when she held up the mirror for me to see the final result. This lady is my hero.

I went back last Saturday to get another haircut. That turned out to be such a bad idea, or was it? It depends on how you look at it. On Saturday you cannot make an appointment, so it’s up to you to go there as early as possible. Just after ten o’clock I arrived, there were 7 ladies before me. And nr. 8 was already in the chair, a bride.

In total, I waited 4.5 hours for my turn. In hindsight, I should have brought a good book, something to eat and drink. That was what others did. During the wait, I saw the wonderful world of the black hair. With all the lotions and potions that come with it. Enormous strings of fake hair (also known as hib hair I bought) that are invisibly placed into intricate hairdo’s. And finally, at half past four it finally was my time in the chair. Now it was their turn to look at me, having my hair cut, blow dried and ready to go in 30 minutes.

I was completely relaxed when I eventually went home. Initially I felt frustrated and could kick myself for going there on a Saturday, as I was warned upfront. However it forced me to sit back, relax and enjoy the ride. Quietly enjoying the time I was given to relax and feel the cool breeze on an otherwise very hot day. Part of the waiting area is  outside.

Will I do it again? Probably not. However, it did teach me to enjoy the laid-back lifestyle here a little more. And realize that there is more to life than rushing and stressing out.

That’s it for now, ‘see you’ at my next Blog



Het leven is langzamer hier op Dominica, mede door het klimaat natuurlijk. Maar ik geloof dat het ook bij de cultuur hoort. Dat is een van de dingen waarom ik houd van het tropische leven in vergelijking met het leven in Nederland.

Immers, in Nederland voelt het leven altijd gehaast. Niet dat mensen hier niet naar het werk moeten, wassen, boodschappen doen etc. Natuurlijk moeten ze dat ook, maar hun manier van leven is anders, meer ontspannen.

Deze ontspannen manier van leven is soms ook een bron van grote frustratie voor mij. Ik ben de Nederlandse haast cultuur en de constante stress nog niet ontgroeid. Op tijd komen is hier sowieso altijd een probleem.

Vorige week zaterdag was zo’n moment, of eigenlijk meer een hele dag. Laat ik beginnen bij het begin. Toen ik naar Dominica vertrok, had ik besloten om niet naar een lokale kapper te gaan. Ik was ervan overtuigd dat ze niet goed raad zouden weten met mijn fijne witte mensenhaar. Ik heb allerlei producten en materialen meegebracht om te kleuren en mijn haar zelf te knippen.

Een tijd geleden, in een optimistische stemming, stemde ik ermee in dat mijn haar gevlochten werd. Tot zover geen vuiltje aan de lucht. Het uithalen is waar het drama begon en dat resulteerde in het feit dat mijn haar bijna volledig in een grote kluwen knopen en klitten veranderde. Ik heb geluisterd naar allerlei adviezen, niets werkte. Dus ik had geen andere keuze dan naar een lokale kapster te gaan, die door de dames op kantoor was aangeraden. Ze ging ermee akkoord om het eens te proberen en daar was het dus mijn eerste oefening in geduld. Ik zat 3,5 uur in die stoel om mijn haar te laten borstelen, kammen en opnieuw borstelen. Wassen, conditioneren, hoofdhuid massage, alles werd uit de kast gehaald. Helaas, op het einde, moest er toch een groot deel worden afgeknipt. Al die tijd geen spiegel te zien en veel blond haar op de vloer. Ik was enigszins bezorgd over het resultaat. Gelukkig werd ik aangenaam verrast toen ze de spiegel voor me hield om het eindresultaat te laten zien. Deze dame is mijn held.

Dus ik ging afgelopen zaterdag terug om mijn haar weer te laten knippen. Dat bleek geen goed idee, of toch wel? Het hangt ervan af hoe je er naar kijkt. Op zaterdag kunt je geen afspraak maken, dus is het zaak om zo vroeg mogelijk te gaan. Net na tien uur was ik ter plaatse, er waren 7 dames voor mij. En nr. 8 zat al in de stoel, een bruid.

In totaal heb ik 4,5 uur gewacht op mijn beurt. Achteraf had ik een goed boek mee moeten brengen, iets te eten en te drinken. Dat was wat anderen ook hadden gedaan. Tijdens het wachten zag ik de wondere wereld van het kroeshaar. Met alle lotions en crèmes die daarbij horen. Enorme strengen nep haar dat onzichtbaar in ingewikkelde kapsels worden geplaatst.

En eindelijk om half vier was het mijn beurt. Nu keek iedereen naar mij. Hoe mijn haar werd geknipt, geföhnd en in 30 minuten was ik klaar om te gaan.

Ik was helemaal ontspannen toen ik uiteindelijk naar huis ging. Aanvankelijk voelde ik me gefrustreerd en kon ik mezelf wel voor mijn kop slaan dat ik op zaterdag was gegaan, terwijl ik van te voren gewaarschuwd was. Het heeft me echter gedwongen om te ontspannen en te genieten van alles. De tijd nemen om de koele bries te voelen op die verder hele warme dag. Je wacht nl. gedeeltelijk buiten.

Ga ik volgende keer weer op een zaterdag? Waarschijnlijk niet. Het heeft me echter wel geleerd om een beetje meer van de relaxte levensstijl te genieten. En te beseffen dat er meer in het leven is dan haasten en stressen.

Dat was het weer voor nu, ‘tot ziens’ bij mijn volgende Blog,





Grocery shopping / Boodschappen doen

You would expect shopping in a grocery store to be quite similar to any supermarket. Except of course the assortment, I will come back to that later.
First of all, there is the ATM, which of course, has nothing to do with the supermarket, but it goes offline after every transaction. To reactivate after about 1 minute. As cannot pay with my card at the moment, I need cash. And then that’s somewhat annoying. There is however a small canopy above it, so at least you’re in the shade.

Somehow they have never heard of keeping the door open for someone. Not at any store by the way. Although in general people are very friendly. I would have thought that English courtesy might have stuck with them, but unfortunately in that part it didn’t. And they use carriers bags for everything. I am doing my best to use my own shopping bags to avoid that. Sadly you see them flying around everywhere.

I always like to browse around a supermarket in another country and discover new things. Here, for example, you see things like pork feet and pork snout. Apparently you can make delicious soup with them, not my taste however. Also Christophine, it is somehow related to a cucumber, melon and squash. I have never eaten it yet, but I am curious about the taste.

When there is yogurt, I always like to buy that. Unfortunately, supply is always a surprise. When I ask for it, I always get the same answer, as soon as it is delivered. These are the disadvantages of a small island, a lot of products are imported, so delivery depends on the supplier.

Easy cooking packages are also available and occasionally I just want to try things. So I tried the local fruit cake this week, which is a must. It does not come from a packet but from the local baker. And something called mint dream, a combination of an Angel kiss and after eight. Not too bad by the way. Finally, lemonade in a bag. This is powder that you mix with water, no need to add sugar. There is probably enough in it already. I saw the children at school bringing this often and I am curious. Not tried yet.

And then something completely different. As you know, I do all sorts of things at Lifeline. This week I made cushion covers with fabric bits and bobs. The ladies have chosen the colours and patterns. We already found out that my taste is really different from theirs. I’m however proud of the end result. Thank you mom. Thanks to you, I know how to use a sewing machine.

That’s all for now, ‘see you’ at my next blog, Marieke


Je zou verwachten dat boodschappen doen in een supermarkt redelijk overeenkomt met elke willekeurige supermarkt. Behalve natuurlijk het assortiment, daar kom ik later nog op terug.

Om te beginnen is daar de geldautomaat, ok die heeft op zich natuurlijk niets te maken met de supermarkt, maar die gaat hier na elke transactie even offline. Om na ongeveer 1 minuut weer actief te worden. Hoe dan ook, ik kan hier met mijn pasje nog niet betalen, dus heb ik contant geld nodig. En dan is dat soms irritant. Er hangt dan wel weer een kleine zonneluifel boven, je staat dus wel in de schaduw.

De deur voor iemand openhouden, daar hebben ze hier echt nog nooit van gehoord. In geen enkele winkel overigens. En dat terwijl de mensen in het algemeen heel vriendelijk zijn. Ik had gedacht dat de Engelse hoffelijkheid wellicht was blijven hangen, maar helaas. En alles wordt in plastic zakjes gepakt, die zie je echt overal rond dwarrelen. Ik doe mijn best om daarvoor steeds mijn eigen boodschappentas te gebruiken.

Ik vind het altijd leuk om in een ander land door de supermarkt te struinen en nieuwe dingen te ontdekken. Hier zie je dan bijvoorbeeld dingen als varkenspoten en varkenssnuit. Blijkbaar kun je daar heerlijke soep van maken. Niet echt mijn smaak. Maar ook Christophine, iets wat het midden houdt tussen een komkommer, meloen en squash. Ik heb het nog nooit gegeten, maar ben wel benieuwd naar de smaak.

Als er yoghurt is, koop ik die graag. Helaas is aanbod nogal wisselend. Op mijn vraag wanneer er weer yoghurt is, krijg ik standaard als antwoord zodra het geleverd wordt. Dat zijn de nadelen van een klein eilandje, heel veel wordt geïmporteerd en dan is men dus afhankelijk van de leverancier.

Pakjes en zakje zijn hier ook voldoende en af en toe wil ik gewoon dingen uitproberen. Zo heb ik deze week de lokale fruitcake geprobeerd, dat is een aanrader. Die komt trouwens niet uit een pakje maar van de lokale bakker. En iets dat mint dream heet, een combinatie van een negerzoen met een after eight. Niet verkeerd overigens. Tenslotte limonade uit een zakje gekocht. Dit is poeder dat je mengt met water, niet nodig om suiker toe te voegen. Dat zit er waarschijnlijk al genoeg in. Ik zag de kinderen op school dit vaak mee brengen en ik ben benieuwd. Nog niet uitgeprobeerd overigens.

En dan nog even heel wat anders. Zoals jullie weten doe ik echt van alles bij Lifeline. Deze week heb ik van allerlei restjes stof kussen hoesjes gemaakt. De dames hebben de kleuren en patronen uitgekozen. We zijn er nl. al achter dat mijn smaak toch echt heel anders is dan die van hen. Ik ben wel trots op het resultaat. Dank je wel mama, dankzij jou kan ik goed met een naaimachine overweg.

Dat was ‘m weer, tot ‘ziens’ bij mijn volgende Blog, Marieke



Bye daddy / Tot ziens papa.

My dad loved his garden, we used this sparrow on his death announcement for family and friends.

Vanaf nu komt eerst de Engelse tekst en daaronder de Nederlandse tekst. Excuses aan mijn Nederlandse lezers, ik wil de internationale lezers graag tegemoet komen. Even scrollen en je kunt gewoon lezen in je moerstaal.

From now on the English text will come first followed by the Dutch text. I apologize to my Dutch readers, I would like to accommodate my international readers. Just scroll and you can still read in your language.

As you may know, I went to in the Netherlands on May 14, for 3 weeks, to see family and friends to catch up and have fun with everyone. It was my plan to keep Blogging, however things changed while I was there. My dad passed away in the 2nd week and I feel blessed to have been able to be there for him during that process. That feels like a privilege, so I’m very happy, although that is strange word in this context, that he waited for me to come home. The whole process starting with the wake and arranging everything with our family after his passing, feels very valuable. So nice that we have been able to do this together with my mom. It turned out exactly as we had imagined, a wonderful tribute to my dear father.

I’ve always been very close with my dad and I felt his pain. He was ready and I am very happy for him. And at the same time also intense sad.

All this made saying goodbye to my mother so much more difficult this time, compared to the last time.

This time I was happy with the long trip back to Dominica, that gave me time to think about things. And to catch myself after everything that has happened in those 3 weeks. During which time, I received so many nice messages from everyone. A sweet card, a very nice and welcoming address to stay, a wonderful girlfriend who stayed with me till my brother and sister in law arrived. A day out with coffee, shopping ice cream with a very dear girlfriend. The gifts I received were so many it made me feel overwhelmed. At the same time, it was wonderful to feel so much love and friendship during this very unreal and intense time.

And now, back on Dominica, life goes on. Without him, yes. I imagine him watching and helping me occasionally if necessary. That idea gives me strength and courage. Which I need to go on here. Continue with my own company as VA (virtual assistant), as well as with my volunteer work at Lifeline.

A few positive things emerged as a result of this time of intense emotions. I have found out that I like to write poems. And a family Facebook page was started with all old pictures of my father’s generation.

Daddy thank you, for everything!

This Blog turned out a little different from the previous ones. Because it was a different and special time for me.

‘See you again’ at my next Blog, Marieke


Zoals jullie misschien weten ben ik vanaf 14 mei, 3 weken in Nederland geweest, even familie en vrienden weer zien en gezellig bijkletsen met iedereen. Het was mijn plan om te blijven Bloggen, dat liep even anders. Mijn vader is in de 2e week overleden en ik heb zijn proces mogen meemaken. Dat voelt als een voorrecht, ik ben dan ook erg blij, al is dat een raar woord in deze context, dat hij op mij heeft gewacht. Het hele proces en na zijn overlijden alles samen met ons gezin regelen voelt als heel waardevol. Fijn dat we dit samen met mijn moeder hebben kunnen doen. Het is precies zo geworden als wij hadden bedacht, een prachtig eerbetoon aan mijn lieve vader.

Ik ben altijd heel close geweest met mijn vader en voelde zijn pijn. Hij was er klaar voor en ik ben ontzettend blij voor hem. En tegelijk ook intens verdrietig.

Dat maakte het afscheid nemen van mijn moeder ook weer anders en op een bepaalde manier moeilijker dan de vorige keer.

Ik was deze keer blij met de lange reis terug naar Dominica, die me de tijd gaf om dingen te overdenken. En bij te komen van alles wat er in die 3 weken is gebeurd. Ik heb in die tijd zoveel lieve reacties van iedereen ontvangen. Een lief kaartje, een heel erg fijn logeeradres, een lieve vriendin die bij me bleef tot mijn broer en schoonzus er waren. Gezellig een dagje shoppen met een dierbare vriendin, samen ijsjes eten en koffie drinken. Kadootjes die ik heb gekregen, zoveel dat het me overweldigde. Tegelijk was het heerlijk om me gesteund te voelen tijdens die toch hele onwerkelijke tijd.

En nu, terug op Dominica, gaat het leven weer verder. Zonder hem, dat wel. Ik stel me voor dat hij nu toekijkt en me af en toe helpt als dat nodig is. Dat idee geeft me kracht en moed. Dat heb ik nodig om hier verder te gaan. Verder met mijn eigen bedrijf als VA (virtueel assistente), maar ook mijn vrijwilligerswerk bij Lifeline.

Er zijn ook positieve dingen ontstaan in deze tijd van heftige emoties. Ik heb ontdekt dat ik graag gedichten schrijf. En er is een familie facebook pagina gestart met allemaal oude foto’s van de generatie van mijn vader.

Lieve papa dank je wel, voor alles!

Even een wat ander Blog dan alle vorige, want het is een bijzondere tijd voor mij.

Tot ‘ziens’ bij mijn volgende Blog, Marieke




Een ritje met de trein / A trip on the train.

Zaterdag of zondag ochtend is meestal mijn tijd om een nieuwe Blog te schrijven. Zeker nu school weer is begonnen en ik bij Lifeline toch wel regelmatig tot 5 uur blijf hangen, blijft er door de week weinig tijd over.

Dus zit ik hier nu, op zaterdagochtend met een mok thee en een heerlijk stuk cake, mijn volgende Blog te schrijven.

Het was heerlijk om na 3 weken alle kindertjes weer te zien. Voor sommige was het toch even lastig om afscheid te nemen. Tranen genoeg op de eerste dag. Gelukkig is dat snel vergeten als er vriendjes en vriendinnetjes zijn en speelgoed om mee te spelen.

Op donderdag was een er verrassingsuitje. Samen met een andere preschool, genaamd little gems, mochten we allemaal een ritje maken met de trein. Dat is geen trein, zoals we in Nederland kennen, het heet een Trolley Train. Door de kinderen ook wel de choo choo train genoemd.

Om half 10 verzamelen in de botanische tuin, deze ligt tegenover de school. Even later kwamen ook de kinderen van Little Gem en was het gezamenlijk wachten, rondrennen, en kennismaken met elkaar. De kinderen waren heel enthousiast toen ze eenmaal wisten wat er ging gebeuren.

Toen rond 10 uur de trein eindelijk arriveerde was het rennen om als eerste in te stappen. De hele trip duurde ongeveer 2 uur en liet ons allerlei plaatsen in Roseau zien. We zijn over alle bruggen geweest, vier in totaal. Door de smalle straatjes in het centrum, door de botanische tuin, de markt, en langs de waterkant.

Er werden liedjes gezongen en enthousiast gezwaaid naar iedereen die ons voorbij zag rijden. Een heel geslaagd uitje. Ik hoorde een van de kinderen zelfs zeggen dat dit de beste dag van zijn leven was. Ik verwacht dat het merendeel van de kinderen nog nooit in de trein gezeten had. Meestal kom ik de trein tegen met toeristen van een cruisesschip die met een gids hetzelfde rondje maken.

Dat lekkere stuk cake waarvan ik nu geniet bij mijn mok thee is van een feestje gisteren bij Lifeline. Een onverwacht genoegen. Er zijn 3 dames die een studie sociaal werk volgen en hun praktijkopdracht bij Lifeline hebben afgerond. Als bedankje waren er voor iedereen kadootjes, zelfs voor mij. Heerlijk eten en cake natuurlijk. Die heb ik mee naar huis genomen om er vandaag nog lekker van te genieten. Ik vond het een voorrecht om ook uitgenodigd te worden. Ik heb bewondering voor de dames die naast hun studie een huishouden runnen en een betaalde baan hebben. Respect. Het is zo leuk om nieuwe mensen te ontmoeten, zeker mensen die je zo inspireren.

Kortom een volle maar leuke week. En als het zo druk is vliegt de tijd. Volgende week zaterdag vlieg ik naar Nederland voor 3 weken. Daar heb ik ook heel veel zin in. Voor nu maar eens beginnen met de voorbereidingen daarvoor.

Tot ‘ziens’ bij mijn volgende Blog, Marieke


Saturday or Sunday morning is usually my time to write a new Blog. Especially now school has begun and I tend to stay at Lifeline until 5 o’clock regularly, there is little time left during the week.

So here I’m, on Saturday morning with some tea and a delicious piece of cake, to write my next blog.

It was wonderful to see all the children after 3 weeks. For some, it was quite difficult to say goodbye. Enough tears on the first day. Fortunately, it’s forgotten quickly when they meet their friends and have toys to play with.

On Thursday, we had planned a surprise trip. Together with another preschool called Little Gems, we could all make a ride by train. It’s not a train, as we know in the Netherlands, it’s called a Trolley Train. The children also call it the choo choo train.

We gathered around 9:30 in the botanical garden, located opposite the school. A little later, the children of Little Gems also came together and were waiting together, running around, and getting acquainted with each other. The children were very excited once they knew what was going to happen.

When at 10 o’clock the train finally arrived, everyone started running to get in first. The whole trip took about 2 hours and showed us all sorts of places in Roseau. We have been across all bridges, four in total. Through the narrow streets in the center, through the botanical garden, the market, and along the bayfront.

Songs were sung and we waived to everyone in the streets with great enthusiasm as we were driving past them. A very successful outing. I heard one of the children even say that this was the best day of his life. I expect most of the children have never been on the train. Usually I meet the train with tourists of a cruise ship who make the same tour with a guide.

That tasty piece of cake that I am now enjoying with my tea is from a party at Lifeline yesterday. An unexpected pleasure. There are 3 ladies who do a social work study and have completed their practical assignment at Lifeline. As a thank you, there were gifts for everyone, even for me. And delicious food and cake of course. I took that home to enjoy it today. I found it a privilege to be invited too. I admire the ladies who run a household in addition to studying and having a paid job. Respect. It’s so nice to meet new people, especially people who inspire you so much.

In short, a full but fun week. And when it’s so busy time flies by quickly. Next week Saturday I am on my way to The Netherlands for 3 weeks. Looking forward to that a lot. So, for now, preparations are starting for my trip.

Goodbye and ‘see you’ at my next blog, Marieke


Een beetje van alles / A little bit of everything.


De afgelopen week is best druk geweest. Op kantoor, maar ook omdat ik was uitgenodigd om mee te gaan naar 2 activiteiten die Lifeline organiseert of ondersteunt.

Daarnaast werden er door Help for Dominica spullen afgeleverd voor het Peaced Together project. Dus lag opeens de woonkamer vol met lapjes stof, linten, stencils en andere papier attributen.  Dat moest allemaal gesorteerd worden, om het makkelijker te op te bergen bij elk onderdeel van de 10-delige cursus. En vervolgens moest er plaats worden gemaakt in de kast, die eigenlijk al propvol zat. Daar hebben we een hele middag aan besteed.

Het kantoor is op de 1e verdieping van een woonhuis, Tina Alexander woont met haar gezin beneden. Een deel van de 1e verdieping wordt ook nog verhuurd aan toeristen. Dat betekent dus ook zorgen dat de bedden altijd zijn opgemaakt, alle handdoeken etc. zijn gewassen. Kortom alles moet klaar zijn voor gebruik. En al is bedden opmaken niet mijn hobby, als afwisseling van bonnetjes uitzoeken is het wel even leuk.

Op dinsdagavond was de ‘graduation’ van de allereerste groep van Peaced Together. Deze groep jonge meiden had de avond zelf georganiseerd, van eten en drinken tot een compleet entertainment programma. Ik vond het erg leuk om hierbij aanwezig te mogen zijn. Peaced Together komt uit Engeland en de mensen hier zijn getraind door iemand uit Engeland. Het is allemaal dus nog vrij nieuw hier, dat had ik in eerste instantie niet de gaten. En uiteraard krijgen alle geslaagden hun certificaat persoonlijk overhandigd. Er werd daarna gezongen, gedichten voorgedragen en gedanst. Echt heel erg leuk om te zien, en dapper om zo voor een volle zaal je gedicht, lied of dans voor te dragen.

Op woensdag mocht ik aanwezig zijn bij de jaarvergadering van de Gehandicapte Vereniging. Soms best saai, bijvoorbeeld als de notulen werden besproken. Maar wel indrukwekkend om te zien dat dit een van de best georganiseerde verenigingen is op Dominica. Er is nog veel werk te doen. In de hoofdstad heeft bijvoorbeeld bijna 95% van de winkels alleen een trapje als toegang. Dat is voor een rolstoel gewoon onmogelijk.

En dan op vrijdag stuurt Tina je naar de dokter. De irritante hoest die ik al zeker 5 weken heb, lijkt erger te worden. En er klinkt een soort piepend geluid als ik moet hoesten. Dus hup in de auto en door haar persoonlijk gedropt bij een bijzonder aardig dokter. Die alle tijd heeft genomen en tot de conclusie kwam dat de griep zich heeft vastgezet op mijn luchtwegen en op weg is om een longontsteking te worden. Gelukkig ben ik op tijd, dank je wel Tina! Nadat ik een half uur via een inhaler 3 verschillende medicijnen achter elkaar heb moeten inhaleren, kreeg ik een recept en kon ik bij de apotheek alles ophalen. Hopelijk is alles helemaal tiptop als ik over 2 weken in het vliegtuig stap. Weet ik ook weer hoe dat werkt.

Zo dat was mijn week, tot ‘ ziens’ bij mijn volgende Blog, Marieke


The past week has been quite busy. At the office, but also because I was invited to join 2 activities that Lifeline organizes or supports.

In addition, Help for Dominica delivered supplies for the Peaced Together project to the office. So suddenly the living room was filled with pieces of fabric, ribbons, stencils and other paper stuff. That had to be sorted, to make it easier to store for the different parts of the 10-course program. And then it had to be put away in the cupboard, which was already packed. We spent an entire afternoon getting that done.

The office is on the first floor of a house, Tina Alexander lives downstairs with her family. Part of the 1st floor is also rented to tourists. That means, that the beds are always made up, all towels are washed etc. In short everything must be ready for use at all times. Even though making beds is not my hobby, it makes a nice change from sorting receipts and invoices.

On Tuesday evening, the graduation of the first ever group of Peaced Together was planned. This group of young girls had organized the evening, from food and drink to a complete entertainment program. I really enjoyed being there. Peaced Together comes from England and the people here are trained by someone from England. It’s all pretty new here, I had not realized that. And of course, all the graduates were handed their certificate in person. There were songs, poems were recited and dance. Really nice to see, and brave to perform in front of the audience.

On Wednesday, I was allowed to attend the annual meeting of the Disabled Association. Sometimes a little boring, for example when the minutes were discussed. But impressive to see that this is one of the best-organized associations in Dominica. There is still a lot of work to be done. For example, in the capital, almost 95% of the shops only have a stairway as access. That’s just impossible for a wheelchair to access.

And then on Friday, Tina sends you to the doctor. The annoying cough that I had for 5 weeks seemed to get worse. A little squeaky sound is heard when I have to cough. So she put me in the car and dropped me of personally at a very nice doctor. Who has taken all the time and concluded that the flu has stuck on my airways and is on the way to becoming pneumonia. Luckily it is caught in time, thank you Tina! After half an hour breathing through an inhaler, making me inhale 3 different kinds of medication after each other, I received a prescription to collect at the pharmacy. Hopefully all will be well  before boarding my plane in 2 weeks. And now I know how going to the doctor works as well.

Well that was my week,’ see you’ at my next blog, Marieke

Mijn leven bij lifeline/ My life with lifeline.


Er is zoveel om te vertellen dat ik niet weet waar te beginnen. En dan is daar nog de vraag of jullie het wel leuk vinden om mijn verhalen te lezen?

Laat me weten wat jullie van mijn verhalen vinden. Vind je het leuk om te lezen, krijg je een beetje een beeld van mijn leven hier, heb je vragen? Ik vind het ook leuk om van jullie te horen.

Deze week heb ik flink doorgewerkt, in een tropisch tempo natuurlijk, om weer een project gereed te hebben voor de audit. Er moeten nog 12 projecten gecontroleerd worden, soms zelfs 3 boekjaren van 1 project. Ik vind het niet erg, zelfs leuk om orde te scheppen in de chaos. Daarna moet alles nog worden ingevoerd in de boekhouding en pas dan kan alles ter verantwoording worden voorgelegd. Ik ben dus nog wel even bezig.

Zoals ik al eerder heb verteld, voel ik me daar heel erg thuis. Ik ben heel makkelijk opgenomen in de groep van allerlei vrijwilligers, die af en toe het kantoor binnen wandelen om even wat werk te verzetten of te overleggen met Tina. Zij is de drijvende kracht achter deze hele organisatie. Zonder die vrijwilligers zouden al de verschillende projecten niet kunnen functioneren. En met trots kan ik vertellen dat ook mijn foto en een korte beschrijving binnenkort op de website komt. Hoe leuk is dat, ik ben binnen een paar weken al website waardig.

Deze week zelf ook een heel goed gesprek gehad met Tina. Behalve praktische adviezen kwam ze ook met ideeën waar ik zou kunnen bijdragen. Het kralen project is er een van, dat lijkt helemaal goed te komen. Leuk dat iedereen zo enthousiast is. Tina vertelde me dat sommige van deze vrouwen nog nooit iets hebben geknutseld. Glitter schijnt erg populair te zijn. Dus als ik in Nederland ben, ga ik zeker op zoek naar glitter, leuke stickers en mooi papier. Heel confronterend om te merken dat dingen die wij in Nederland als vanzelfsprekend beschouwen, dat dus helemaal niet zijn in dit land. Althans niet hier voor deze vrouwen. Ik haal er heel veel voldoening uit om, samen met jullie, een kleine bijdrage te kunnen leveren.

Lifeline sponsort ook een 20-tal kinderen op een van de basisscholen. De ouders van deze kinderen hebben geen geld om dagelijks de ec$ 1 te betalen voor de lunch van hun kinderen Dat is ongeveer 30 eurocent. Dat wordt dus betaald door sponsorgeld op te halen. Daar wil ik iets mee gaan doen, bijvoorbeeld een gofundme actie, om wellicht meer kinderen voor een langere tijd van een gezonde lunch te voorzien. En ik ga helpen bij het opzetten van een school groentetuin. Meer dan genoeg te doen, en zonder in herhaling te vallen, ik word hier heel erg blij van. Ik ben hier tenslotte pas 5 maanden.

Ik lees graag jullie reacties, tot ziens bij mijn volgende Blog, Marieke


There is so much to tell that I do not know where to start. And then there is also the question of whether you like to read my stories. Let me know what you think of my stories. Do you like reading them, do you get glimpse of my life here, do you have questions? I like to hear from you as well.

This week I have worked fairly hard, at a tropical pace of course, to have a project ready for the audit. There are still 12 projects to be checked, sometimes even 3 financial years of 1 project. I do not mind, even fun to create order in the chaos. After that everything has to be entered in the bookkeeping and only then everything can be submitted for accountability. So I will be busy for quite some time.

As I have said before, they really make me feel welcome there. I felt part of the group of volunteers really quickly. The volunteers occasionally walk in the office to do some work or to meet with Tina. She is the driving force behind this entire organization. Of course, without all the volunteers, all the different projects could not work. And I am proud to tell you that my photo and a bio will also be on the website soon. How cool is that, I’m website worthy within a few weeks of working there.

This week I also had a very good conversation with Tina. Besides practical advice she also came up with ideas for ways for me to contribute. The beaded project is one of them and it seems to be going really well. It is fun to see how many of you are enthusiastic to help out. Tina told me that some of these women have never done arts and crafts. Glitter seems to be very popular. When I’m in the Netherlands, I’m definitely going to look for glitter, nice stickers and pretty paper. Very confrontational to note that things we take for granted in the Netherlands are not so in this country. At least not here for these women. I am very pleased to be able to make a small contribution with everyone’s help.

Lifeline also sponsors 20 children at one of the primary schools. The parents of these children do not have the money to pay the ec$ 1 daily for their children’s lunch. That’s about 30 eurocents. This is being paid by collecting money from sponsors. I want to do something with that, for example by setting up a gofundme page. To provide more children with a healthy lunch for a long time. And I’m going to help set up a school vegetable garden. No time to get bored. And without wanting to repeat myself, I am very happy with all of this. I mean I only arrived here only 5 months ago.

Let me know your comments, see you at my next blog, Marieke


Mijn andere baan / My other job.

En opeens is daar mijn 10e Blog, wat vliegt de tijd. Het schooltje is nu 3 weken gesloten in verband met de Paasvakantie. Daarom werk ik nu fulltime bij Lifeline. De organisatie waar ik eerder al over vertelde.

Ik heb al 2 weken een paar uur in de middag daar gewerkt en had gevraagd wat de kantooruren waren. Van 8 tot 4 uur en een uur lunchpauze tussen 1 en 2 uur. Dat klonk heel erg goed, zeker vergeleken met mijn uren in Utrecht inclusief reistijd.

Geheel in lijn met mijn Nederlandse punctualiteit, stond ik dus afgelopen maandag om 5 voor 8 op de stoep. En geheel in tropische traditie was er nog niemand, ook niet na een kwartier. Inmiddels begon de zon vol op mijn hangplek te schijnen en werd het al behoorlijk warm. Na ongeveer een half uur riep een dame vanaf de straat, het kantoor is op de 1e verdieping, je kunt beneden even aankloppen. Ze woont daar. Ze is Tina de dame die dit alles heeft opgezet, ongeveer 20 jaar geleden. Toch een beetje aarzelend klopte ik aan, en gelukkig daar kwam iemand die een sleutel had en mij binnenliet. Het duurde uiteindelijk tot na 9 uur voordat er iemand van de andere dames verscheen.

Dus de volgende dag kon ik lekker alles op mijn gemak doen en zelfs mijn eigen lunch koken voordat ik naar kantoor ging. Ja je leest het goed, de meeste mensen nemen een warme lunch mee. Rijst met kip en bonen. Rijst met vis en salade. Even in de magnetron en je hebt een heerlijk warme lunch. Ik was dinsdag dan ook trots op mezelf, toen ik met mijn zelf gekookte lunch op kantoor verscheen.

Het kantoor is op de 1e verdieping van een woonhuis, met een balkon en een prachtig uitzicht, dat zie je op de foto’s bij deze Blog.

Ik ben heel blij dat ik hier terecht ben gekomen, het voelt geweldig. Al zijn sommige verhalen hartverscheurend, het werk dat hier wordt gedaan is fantastisch. Daar wil ik graag onderdeel van zijn en blijven. Dit is niet zomaar op mijn pad gekomen, daar ben ik van overtuigd. De website van de organisatie is:, mocht je interesse hebben.

Ik herhaal hier nog even mijn oproep van Facebook. Voor een project, Peaced Together, ben ik op zoek naar kralen. Mag van alles zijn, klein, groot, oud, nieuw. Alle beetjes helpen. Peaced together helpt vrouwen die het slachtoffer zijn van huiselijk geweld, om hun leven weer op de rit te krijgen en om hun ervaring om te zetten in iets positiefs. Helaas hier nog heel hard nodig. Neem contact op als je iets hebt om te doneren. Bedankt allemaal!

Ik ‘zie’ jullie weer bij mijn volgende Blog. Marieke


And all of sudden this is Blog 10, how time flies. The school is now closed for three weeks due to the Easter holidays. I am working full time now at Lifeline. The organization I talked about earlier.

I have worked part time there, a few hours in the afternoon. When I asked what the office hours were: they told me from 8 to 4 hours and one hour lunch break of between 1 and 2. That sounded great, especially compared to my hours in Utrecht including travel time.

In line with my Dutch punctuality, I arrived Monday at 5 minutes to 8 to meet the door still locked, which is completely in tune with tropical tradition. Waited for 15 minutes, still nobody came. By now the sun was starting to reach my spot on the porch and it was already quite warm. After about half an hour a lady called from the street, the office is on the 1st floor, you can knock downstairs. She lives there. She is Tina, the lady who set all this about 20 years ago. Still a little hesitant, I knocked, and luckily there was someone who had a key and let me inside. It eventually took until after 9 before one of the other ladies finally came.

So the next day I could just do it all at ease and even cook my own lunch before going to the office. Yes, you read that right, most people take a cooked lunch with them. Chicken with rice and beans. Rice with fish and salad. Pop it in the microwave and you have a delicious hot lunch. On Tuesday I was proud of myself when I appeared at the office with my home-cooked lunch.

The office is on the 1st floor of a house with a balcony and stunning views that you see in the pictures on this Blog.

I am very happy that I came here, it feels great. Heard some heart breaking stories, the work they are doing here is fantastic. I would like to be part of it and stay. I am sure, it is not just a coincidence that I am here. The organization’s website is:, if you are interested.

I am repeating my request for help from Facebook. For a project, Peaced Together, I am looking for beads. Can be anything, small, large, old, new. Every little bead helps. Peaced together helps women who are victim of domestic violence to get their lives back on track and to convert their experience into something positive. Unfortunately, still very needed here today. Contact me if you have something to donate, anything. Thanks everyone!

I will “see” you again at my next blog. Marieke