What to do in the meantime? / Wat doe ik in de tussentijd?

Marieke_van_Asten_logo[1]And so here I am, safe and sound in the Netherlands, with a roof over my head, fresh tap water, and enough food on my plate. While Dominica went through hell on September 19th, with Hurricane Maria.

Apart from the fact that I cannot even get there right now because there are no flights at the moment, what would I be doing there? Another mouth to feed, in already trying circumstances. Almost the entire rainforest has been decimated, trees are uprooted and left without bark. Helping to clean up, repair roofs, none of it is a good idea. So, I decided to stay in the Netherlands for a while. The question now was how to make the most of my time here?

And the answer is ….  to start my own business. Something I can do now, in The Netherlands, and that I can continue to do back in Dominica. Use my organizing skills, do something I’m good at, that generates income, and very important, that I like to do.

Actually, the choice was obvious. With my years of experience as a management assistant, working for small business owners and entrepreneurs. Support them in taking care of large and small secretarial and administrative tasks.

As of October 1, I am therefore officially a virtual assistant. My company name: MariekevanAstenVA. My slogan: ‘Your assistance @ a distance’.

With this blog, I will take a step further in presenting my company to the world. That is a big step, because all of a sudden, the world knows I work as a virtual assistant. That’s why my logo is prominent on this blog.

I am working on building the website for my company. That’s fun to do, and at the same time a hassle because of course, I want it to be just the way I imagined it. Building it myself, with occasional help, is a great learning curve for me.

In order to be able to raise funds, both for helping with the rebuilding of Dominica, as well as in due time build my dream the safe children’s home, I have also set up a foundation, Bread & Fruit for Dominica. More about this in a next blog.

If someone had told me a year ago that I would now have my own business MariekevanAstenVA and be the director of the Bread & Fruit for Dominica Foundation, I would not have believed them. That’s how life can surprise you.

After all, if the life gives you lemons, you better start making lemonade. Because throwing them back is not an option.

‘See you’ at my next blog, Marieke

When live.....

En tja daar zit ik dan, veilig in Nederland, met een dak boven mijn hoofd, vers water uit de kraan en eten op mijn bord. Terwijl op Dominica iedereen op 19 september een ware nachtmerrie heeft doorstaan.

Los van het feit dat ik er momenteel niet eens naar toe kan, omdat er geen vluchten zijn, wat zou ik daar moeten doen? Nog een extra persoon die water en voedsel nodig heeft. Zowat het hele regenwoud is ontworteld en overal liggen ladingen bomen, compleet ontdaan van hun bast. Helpen opruimen, daken repareren, dat is allemaal geen goed idee. Dus blijf ik nog een tijdje in Nederland en tja wat doe je dan?

Dan ……. start je een eigen bedrijf. Iets wat ik nu in Nederland kan doen en dat ik ook kan voortzetten op Dominica. Iets doen waar ik goed in ben, dat inkomen genereert en, niet geheel onbelangrijk, dat ik leuk vind om te doen.

Eigenlijk lag de keuze voor de hand. Met mijn jarenlange ervaring als managementassistente, kan ik ondernemers en ZZP’ers ondersteunen met grote en kleine secretariële en administratieve taken.

Vanaf 1 oktober ben ik daarom officieel virtual assistant. Mijn bedrijfsnaam: MariekevanAstenVA. Mijn slogan: ‘Your assistance @ a distance’.

Met deze Blog ga ik weer een stapje verder in de presentatie van mijn bedrijf aan de wereld. Dat vind ik best wel wat, opeens weet de wereld dat ik als virtueel assistente werk. Vandaar dat mijn logo ook vol in beeld prijkt boven deze Blog.

Ik ben bezig met het bouwen van de website voor mijn bedrijf. Dat is leuk om te doen, en tegelijk ook best een gedoe, want uiteraard wil ik dat het precies zo wordt als ik in gedachten heb. Door het zelf te doen, met af en toe wat hulp, leer ik daar ook weer heel veel van.

Omdat mijn droom van het bouwen van een veilig Kinderhuis op Dominica ook steeds meer vorm gaat krijgen, heb ik inmiddels ook een Stichting opgericht, Bread & Fruit for Dominica. Daarover meer in een volgende Blog.

Wie mij een jaar geleden had verteld dat ik nu mijn eigen bedrijf MariekevanAstenVA zou hebben en bestuurder ben van mijn Stichting Bread & Fruit for Dominica, die had ik voor gek verklaard. Zo zie je maar, hoe het leven je altijd weer verrast.

Het gezegde is niet voor niets, als het leven je citroenen voorschotelt, dan kun je daar het beste limonade van maken. Teruggooien is niet echt optie.

‘Tot ziens’ bij mijn volgende Blog, Marieke

About mixed emotions and resilience / Over gemengde gevoelens en veerkracht.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

A lot can happen in a very short time. On May 25, my father passed away and exactly 12 weeks later my mother also passed away. I happen to be in the Netherlands when daddy died, I want to believe he waited for me to be there.

My mum’s death came very unexpectedly and I experienced what distance does to you, the moment you receive a phone call like that. It was very surreal somehow. The limitations of living on an island are also immediately apparent. It really made me wonder what I was thinking moving to Dominica. Due to the passing of hurricane Harvey it took a lot of effort to get to the Netherlands in time to be able to say goodbye to my mum personally and attend her cremation service. Fortunately, Harvey did not hit Dominica and only caused a lot of rain and wind. And in the end, I was fortunate enough to arrive in the Netherlands in time.

Losing both your parents in such a short period of time stirs up a lot of mixed emotions. I am genuinely happy for them that they now are at peace and feel no more pain. And that they are back together again. At the same time, my ‘home’ has disappeared within 3 months. On the plane on my way to Amsterdam it hit me all of a sudden. I was on my way to the Netherlands, but no longer on my way home. Home is now Dominica, the lovely warm sunny island with her friendly people, where I feel very much at home. Where I want to build my dream, a safe and loving home for children who are in need of love and attention due to a difficult situation at home.

After my mom’s passing, I had decided to stay in the Netherlands for a few weeks. That was not possible the last time after the death of my dad. Meeting up with family and girlfriends. Enjoy some shopping and going out to dinner. So, I booked my ticket to Dominica for September 28th.

Nothing seemed to stand in my way of returning to Dominica, until 2 hurricanes appeared. First, Irma, who left Saint Martin severely damaged. Saint Martin is my 1st stop from Amsterdam. And still, I did not feel discouraged and was confident that the airport would be available again in time.

And then, Hurricane Maria came and left Dominica decimated, devastated and complete destructed. All of this stirred again stirred up a lot of mixed emotions. While I was safe in the Netherlands, all my lovely friends had been through hell and back. In my mind, I should have been there to experience this with them. At the same time, I am happy that my mum has, more or less, ensured that her little girl was safe in the Netherlands.

At first, I had trouble leaving the island, and now I cannot return. Because the airport is still not open for commercial flights and where will I live? Literally, every building is damaged, roofs are blown off, houses are flooded, there is hardly any drinking water and food. I feel displaced, my home in the Netherlands is no longer there and the one on Dominica destroyed.

And yet when I see the enormous resilience of the population on Dominica, how they take up the life again, it inspires so much. Starting with clearing their surroundings, by the aid that reaches the island. Because companies are slowly building up their part of the infrastructure.

That inspires me to start my business as a virtual assistant, to focus on generating income. To raise funds that I can take with me to Dominica, to do my part in rebuilding. Because I’m ABSOLUTELY going back. The question is not if, but only when.

I’ll keep you updated on my journey.

‘See you’ at my next blog, Marieke

***********************************************************************************

Wat kan er veel gebeuren in een hele korte tijd. Op 25 mei jl. is mijn vader overleden en precies 12 weken later is ook mijn moeder overleden. Ik was ‘toevallig’ in Nederland op het moment dat papa overleed, ik wil geloven dat hij op mij heeft gewacht.

Het overlijden van mama kwam heel onverwacht en dan merk je wat afstand met je doet. Het voelt als heel onwerkelijk als je zo’n telefoontje krijgt. De beperkingen van het wonen op een eiland worden ook direct duidelijk. Ik vroeg me op dat moment oprecht af waarom ik ook al weer zo graag op Dominica wilde wonen. Want door orkaan Harvey heeft het me heel veel moeite gekost om op tijd in Nederland te zijn om persoonlijk afscheid van haar te kunnen nemen en haar crematie bij te wonen. Gelukkig heeft Harvey Dominica niet geraakt en alleen voor veel regen en wind gezorgd. En uiteindelijk was ik gelukkig wel op tijd in Nederland.

In hele korte tijd je beide ouders verliezen roept heel gemengde gevoelens op. Ik bent oprecht blij voor hen, dat zij nu rust hebben en geen pijn meer voelen. En dat ze weer samen zijn. Tegelijk is binnen 3 maanden wel mijn ‘thuis’ verdwenen. In het vliegtuig op weg naar Amsterdam werd me dat opeens heel erg duidelijk. Ik was dan wel onderweg naar Nederland, maar niet meer onderweg naar huis. Thuis is nu Dominica, het heerlijke warme, zonnige eiland met de vriendelijke bevolking, waar ik mijn draai gevonden heb. Waar ik wil bouwen aan mijn droom, een veilig en liefdevol huis voor kinderen, die daar door een moeilijke situatie thuis behoefte aan hebben.

Na het overlijden van mama, had ik besloten een paar weken in Nederland te blijven. Dat was er de vorige keer, na het overlijden van papa, niet van gekomen. Bijkletsen met familie en vriendinnen. Wat shoppen en gezellig uit eten gaan. Uiteindelijk had ik een ticket geboekt naar Dominica met vertrek op 28 september.

Niets leek een vertrek in de weg te staan, totdat 2 orkanen zich aandiende. Eerst Irma, die op Sint-Maarten een ravage achterliet. Sint-Maarten is mijn 1e stop vanaf Amsterdam. Ik liet me echter niet ontmoedigen en ging er vol vertrouwen vanuit dat het vliegveld weer op tijd bereikbaar zou zijn.

En toen, toen kwam orkaan Maria, en zij liet Dominica achter in totale chaos, ontreddering en compleet verwoest. Ook dat riep weer hele gemengde gevoelens op. Terwijl ik veilig in Nederland was, hebben al mijn lieve vrienden daar een ware nachtmerrie doorstaan. Voor mijn gevoel had ik daar moeten zijn, om dit met hen te ervaren. Tegelijk ben ik blij dat mijn moeder er min of meer voor heeft gezorgd dat haar dochter veilig in Nederland is.

Eerst had ik moeite om het eiland te verlaten, en nu kan ik niet terug. Omdat het vliegveld nog onbereikbaar is en waar ga ik wonen? Letterlijk elk gebouw heeft schade, daken zijn weggeblazen, huizen zijn ondergelopen, er is nauwelijks drinkwater en voedsel. Ik voel me ontheemd, mijn thuis in Nederland verdwenen en dat op Dominica is verwoest.

En als ik dan de enorme veerkracht zie van de bevolking op Dominica, hoe zij stapje voor stapje het leven weer oppakken, dan inspireert me dat enorm. Door te beginnen met opruimen in hun eigen omgeving, door de hulp die het eiland bereikt. Doordat bedrijven weer hun deel van de infrastructuur langzaam gaan opbouwen.

Dat inspireert mij, om mijn bedrijf als virtueel assistente te starten, om me te focussen op het genereren van inkomen. Om geld in te zamelen, dat ik mee kan nemen naar Dominica, om daar aan de slag te gaan. Want ik ga ABSOLUUT terug. De vraag is niet of, maar alleen wanneer.

Ik houd jullie op de hoogte.

‘Tot ziens’ bij mijn volgende Blog, Marieke

About mixed emotions and resilience / Over gemengde gevoelens en veerkracht.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

A lot can happen in a very short time. On May 25, my father passed away and exactly 12 weeks later my mother also passed away. I happen to be in the Netherlands when daddy died, I want to believe he waited for me to be there.

My mum’s death came very unexpectedly and I experienced what distance does to you, the moment you receive a phone call like that. It was very surreal somehow. The limitations of living on an island are also immediately apparent. It really made me wonder what I was thinking moving to Dominica. Due to the passing of hurricane Harvey it took a lot of effort to get to the Netherlands in time to be able to say goodbye to my mum personally and attend her cremation service. Fortunately, Harvey did not hit Dominica and only caused a lot of rain and wind. And in the end, I was fortunate enough to arrive in the Netherlands in time.

Losing both your parents in such a short period of time stirs up a lot of mixed emotions. I am genuinely happy for them that they now are at peace and feel no more pain. And that they are back together again. At the same time, my ‘home’ has disappeared within 3 months. On the plane on my way to Amsterdam it hit me all of a sudden. I was on my way to the Netherlands, but no longer on my way home. Home is now Dominica, the lovely warm sunny island with her friendly people, where I feel very much at home. Where I want to build my dream, a safe and loving home for children who are in need of love and attention due to a difficult situation at home.

After my mom’s passing, I had decided to stay in the Netherlands for a few weeks. That was not possible the last time after the death of my dad. Meeting up with family and girlfriends. Enjoy some shopping and going out to dinner. So, I booked my ticket to Dominica for September 28th.

Nothing seemed to stand in my way of returning to Dominica, until 2 hurricanes appeared. First, Irma, who left Saint Martin severely damaged. Saint Martin is my 1st stop from Amsterdam. And still, I did not feel discouraged and was confident that the airport would be available again in time.

And then, Hurricane Maria came and left Dominica decimated, devastated and complete destructed. All of this stirred again stirred up a lot of mixed emotions. While I was safe in the Netherlands, all my lovely friends had been through hell and back. In my mind, I should have been there to experience this with them. At the same time, I am happy that my mum has, more or less, ensured that her little girl was safe in the Netherlands.

At first, I had trouble leaving the island, and now I cannot return. Because the airport is still not open for commercial flights and where will I live? Literally, every building is damaged, roofs are blown off, houses are flooded, there is hardly any drinking water and food. I feel displaced, my home in the Netherlands is no longer there and the one on Dominica destroyed.

And yet when I see the enormous resilience of the population on Dominica, how they take up the life again, it inspires so much. Starting with clearing their surroundings, by the aid that reaches the island. Because companies are slowly building up their part of the infrastructure.

That inspires me to start my business as a virtual assistant, to focus on generating income. To raise funds that I can take with me to Dominica, to do my part in rebuilding. Because I’m ABSOLUTELY going back. The question is not if, but only when.

I’ll keep you updated on my journey.

‘See you’ at my next blog, Marieke

************************************************************************************

Wat kan er veel gebeuren in een hele korte tijd. Op 25 mei jl. is mijn vader overleden en precies 12 weken later is ook mijn moeder overleden. Ik was ‘toevallig’ in Nederland op het moment dat papa overleed, ik wil geloven dat hij op mij heeft gewacht.

Het overlijden van mama kwam heel onverwacht en dan merk je wat afstand met je doet. Het voelt als heel onwerkelijk als je zo’n telefoontje krijgt. De beperkingen van het wonen op een eiland worden ook direct duidelijk. Ik vroeg me op dat moment oprecht af waarom ik ook al weer zo graag op Dominica wilde wonen. Want door orkaan Harvey heeft het me heel veel moeite gekost om op tijd in Nederland te zijn om persoonlijk afscheid van haar te kunnen nemen en haar crematie bij te wonen. Gelukkig heeft Harvey Dominica niet geraakt en alleen voor veel regen en wind gezorgd. En uiteindelijk was ik gelukkig wel op tijd in Nederland.

In hele korte tijd je beide ouders verliezen roept heel gemengde gevoelens op. Ik bent oprecht blij voor hen, dat zij nu rust hebben en geen pijn meer voelen. En dat ze weer samen zijn. Tegelijk is binnen 3 maanden wel mijn ‘thuis’ verdwenen. In het vliegtuig op weg naar Amsterdam werd me dat opeens heel erg duidelijk. Ik was dan wel onderweg naar Nederland, maar niet meer onderweg naar huis. Thuis is nu Dominica, het heerlijke warme, zonnige eiland met de vriendelijke bevolking, waar ik mijn draai gevonden heb. Waar ik wil bouwen aan mijn droom, een veilig en liefdevol huis voor kinderen, die daar door een moeilijke situatie thuis behoefte aan hebben.

Na het overlijden van mama, had ik besloten een paar weken in Nederland te blijven. Dat was er de vorige keer, na het overlijden van papa, niet van gekomen. Bijkletsen met familie en vriendinnen. Wat shoppen en gezellig uit eten gaan. Uiteindelijk had ik een ticket geboekt naar Dominica met vertrek op 28 september.

Niets leek een vertrek in de weg te staan, totdat 2 orkanen zich aandiende. Eerst Irma, die op Sint-Maarten een ravage achterliet. Sint-Maarten is mijn 1e stop vanaf Amsterdam. Ik liet me echter niet ontmoedigen en ging er vol vertrouwen vanuit dat het vliegveld weer op tijd bereikbaar zou zijn.

En toen, toen kwam orkaan Maria, en zij liet Dominica achter in totale chaos, ontreddering en compleet verwoest. Ook dat riep weer hele gemengde gevoelens op. Terwijl ik veilig in Nederland was, hebben al mijn lieve vrienden daar een ware nachtmerrie doorstaan. Voor mijn gevoel had ik daar moeten zijn, om dit met hen te ervaren. Tegelijk ben ik blij dat mijn moeder er min of meer voor heeft gezorgd dat haar dochter veilig in Nederland is.

Eerst had ik moeite om het eiland te verlaten, en nu kan ik niet terug. Omdat het vliegveld nog onbereikbaar is en waar ga ik wonen? Letterlijk elk gebouw heeft schade, daken zijn weggeblazen, huizen zijn ondergelopen, er is nauwelijks drinkwater en voedsel. Ik voel me ontheemd, mijn thuis in Nederland verdwenen en dat op Dominica is verwoest.

En als ik dan de enorme veerkracht zie van de bevolking op Dominica, hoe zij stapje voor stapje het leven weer oppakken, dan inspireert me dat enorm. Door te beginnen met opruimen in hun eigen omgeving, door de hulp die het eiland bereikt. Doordat bedrijven weer hun deel van de infrastructuur langzaam gaan opbouwen.

Dat inspireert mij, om mijn bedrijf als virtueel assistente te starten, om me te focussen op het genereren van inkomen. Om geld in te zamelen, dat ik mee kan nemen naar Dominica, om daar aan de slag te gaan. Want ik ga ABSOLUUT terug. De vraag is niet of, maar alleen wanneer.

Ik houd jullie op de hoogte van het vervolg van mijn reis.

‘Tot ziens’ bij mijn volgende Blog, Marieke

The phone call / Het telefoontje.

 Witte vlinder mama

 

The phone call that you do NOT want to get when you live abroad. That phone call came last week. And even though you know it will come at some time, it is really scary the moment you get it.

You move abroad to follow your heart and make your dream come true. At the same time, you have to leave behind your dear parents, family and friends. Your parents, who are already of age and have a fragile health. They raised you, love you and want the best for you. You have to tell them you’re leaving the country and you will not see each other for a long while. Even if they understand you, once you actually leave, it hits them really hard. That you are gone and will not be home anytime soon.

I followed my heart, chose to live my life, at the same time, saying goodbye to my dear parents was the hardest thing I had to do during that time in my life.

Fortunately, there is Skype and we could still see each other regularly. That slightly made the situation a little more bearable. They enjoyed that a lot and told everyone they had seen me on the little screen (tablet).

After my father’s death in May of this year, I found saying goodbye to my mom even more difficult than on my departure in November last year. As the wise woman my mom was, she told me she could not promise me, she would still be around the next time I would be in the Netherlands.

And then this week THE phone call came. I was at work and saw that my brother called. The fact that he called in the middle of the day was not a good sign.

He told me that mom had suffered a cerebral hemorrhage and was in a coma now. She would not wake up anymore and eventually pass away. It completely surprised me. As we had seen each other last Sunday and she was fine, even making jokes.

I immediately began searching for flights. That turned out to be a drama because all the flights were full. Especially leaving Dominica was very difficult, as there are not that many flights and there was a tropical storm very close. I wanted to go to the Netherlands as soon as possible and was hoping to still see my mom.

Unfortunately, that same evening, my sister in law called to tell me that she had just passed away. Then the world came to a standstill for me. A thousand thoughts go through your mind. The search for flights continued without delay. I had to be in time to say goodbye to her in person!

At that moment distance is terrible. You are so far away and you feel so powerless. And yes, even if I chose to move abroad myself, that does not matter at the time. You would have liked to be with her, like with my dad in May of this year. And it also feels very unreal. Certainly, the next day you think, did I really get that phone call last night?

With the help of colleagues, dear friends and even KLM, I finally managed to leave for the Netherlands on Monday. I arrive on Wednesday morning, still in time to personally say goodbye to her.

On Thursday is the farewell service. That will be a difficult day because after all you no longer have a ‘home’ to go to. You’re not a child anymore, no, you’re the next generation.

And I was not ready for that, not for a long while. At the same time, I am very happy for my mom, that she no longer is a prisoner of her own body. And that she is reunited with my dad. Who she missed terribly. That is how I imagine it and that thought comforts me.

My dearest mom, thank you for everything! This Blog is a tribute to you. XXX

Marieke  

***************************************************************** 

Het telefoontje dat je NIET wilt krijgen als je in het buitenland woont. Dat telefoontje kwam deze week. En al weet je dat het ooit gaat komen, je schrikt enorm. 

Je bent verhuisd naar het buitenland om je hart te volgen en je droom waar te maken. Tegelijk laat je wel je lieve ouders, familie en vriendinnen achter. Je ouders, die al op leeftijd zijn en een broze gezondheid hebben. Die je hebben opgevoed, die van je houden en het beste met je voor hebben. Je moet hen vertellen dat je het land gaat verlaten en dat je elkaar voorlopig niet meer zult zien. Ook al begrijpen ze je wel, als je dan echt vertrokken bent, is dat toch anders. Dan ben je opeens echt weg en niet meer zomaar even weer thuis.  

Ik heb mijn hart gevolgd, voor mezelf gekozen, tegelijk was afscheid nemen van mijn lieve ouders het moeilijkste dat ik in die periode heb gedaan.   

Gelukkig is er Skype en konden we elkaar toch nog regelmatig zien. Dat verzachtte de situatie enigszins. Ze genoten daar zichtbaar van en vertelden vol trots dat ze mij op het kastje (tablet) hadden gezien.   

Na het overlijden van mijn vader in mei, vond ik het afscheid nemen van mijn moeder nog moeilijker dan bij mijn vertrek in november vorig jaar. Bij het afscheid nemen sprak zij de wijze woorden, ik kan je niet beloven dat ik er volgende keer nog ben.  

En toen kwam deze week dus HET telefoontje. Ik was aan het werk en zag dat mijn broer belde. Het feit dat hij, midden op de dag, belde was geen goed teken.  

Hij vertelde dat mama een hersenbloeding had gehad en daardoor in coma was geraakt. Ze zou daaruit niet meer wakker worden en uiteindelijk overlijden. Het kwam voor mij totaal onverwacht, op zondag hadden we elkaar nog gesproken en maakte ze nog een grapjes.   

Ik begon direct met het zoeken naar vluchten. Dat bleek een drama, omdat alle vluchten vol zaten. Met name om Dominica te verlaten was heel lastig, er zijn al niet zoveel vluchten en er was een tropische storm heel dichtbij. Ik wilde zo snel mogelijk naar Nederland en hoopte mijn moeder nog te kunnen zien.  

Helaas belde diezelfde avond mijn schoonzus met de mededeling dat ze zojuist was overleden. Toen stond de wereld even helemaal stil. Duizend gedachten gaan er door je hoofd. Het zoeken naar vluchten ging onverminderd door.  IK moest op tijd zijn om afscheid van haar te nemen. 

Dan is afstand verschrikkelijk. Je bent zo ver weg en je voelt zo machteloos. En ja, ook al heb je daar zelf voor gekozen, op dat moment maakt dat niet uit. Dan had je zo graag bij haar willen zijn, zoals bij mijn vader in mei van dit jaar.  

En het voelt ook heel onwerkelijk. Zeker de volgende dag denk je heb ik nu echt gisteravond dat telefoontje gekregen?  

Met behulp van collega’s, lieve vriendinnen en KLM zelf, is het me uiteindelijk gelukt om op maandag richting Nederland te vertrekken. Op woensdagochtend kom ik aan, nog op tijd om persoonlijk afscheid van haar te nemen.  

Op donderdag is de afscheidsdienst. Wat zal dit een moeilijke dag worden, want na die dag ben je opeens je thuis kwijt. Je bent geen kind meer, nee jij bent de volgende generatie.   

En daar was ik nog niet klaar voor, nog lang niet zelfs. Tegelijk ben ik heel blij voor mijn moeder, dat zij niet langer meer gevangen zit in haar verstarde lichaam. En dat ze nu weer samen is met mijn vader, die ze zo erg miste. Die gedachte geeft me troost.  

Lieve mam, dank je wel voor alles! Deze Blog is een ode aan jou. XXX  

Marieke

 

A piece of the puzzle / een stukje van de puzzel.

 

 

One of the reasons I’m here is because of an idea, a dream or maybe call it an ideal. This dream is very slow, and originally originated by 2 women who inspire me a lot.

The first is a woman I met here on Dominica, her name is Irma. She fostered children in her own little house, who somehow did not seem to fit the system. Despite her own problems, she has taken in 60 children over the course of 40 years, send them to school, fed and clothed them etc. She has stopped because of her age, however her story has made enormous impression on me.

A long time ago, I read an article about a female artist in the US who entertained children on the porch for her home with creativity, in a bad neighborhood in Pittsburgh. Her name is Vanessa and it “happened by chance”. From there it grew into something she called the Art House. I even cut out the article and it because it inspired me.

Both women did what felt good for them, with their own talent. They did not deter themselves by what society thought about it and followed their hearts, intuition, whatever you want to call it. I am doing that too by moving here.

My ideal is a bit of both stories, a home for children, where they can be themselves. Where they can express themselves with the aid of creativity to deal with whatever is going on in their lives. can process things. Or just get out of a difficult situation for a while. I have started to put my thoughts on paper and describe very precisely how I see it. As a result, it will also become clearer what is needed.

This week I met with a physiotherapist, whom I got to know through Lifeline. He is studying medicine, and is already a physiotherapist graduate. At Lifeline, he is volunteering with a number of children with physical challenges, such as spina bifida. I saw how he has a natural way of dealing with children and I commented on that. We started talking and he also seems to want to start something with and for children, here in Dominica.

Who knows where this can lead? There will be overlaps no doubt. How fantastic it will be to meet more people who can help in a certain way.
I get energy from that, making it even more clear to me that I’m in the right place. That my dream, idea will become a reality in one day. I still have a long way to go. And that’s ok.

This feels like a piece of the puzzle falling into place. And I love that.

This is definitely going to be continued, so ‘see you’’ at my next Blog, Marieke

 **************************************************************

Een van de redenen waarom ik hier ben, is vanwege een idee, een droom of noem het een ideaal. Die droom krijgt heel langzamerhand vorm, en is oorspronkelijk ontstaan door 2 vrouwen die me enorm inspireren.

De eerste is een vrouw die ik hier op Dominica heb ontmoet, haar naam is Irma. Zij ving in haar eigen kleine schamele huis kinderen op, die buiten het systeem vielen. Ondanks haar eigen problemen, heeft ze in de loop van 40 jaar zeker 60 kinderen opgevangen, naar school laten gaan, te eten gegeven etc. Inmiddels is ze gestopt vanwege haar leeftijd, haar verhaal heeft enorme indruk op mij gemaakt.

Een hele tijd geleden las ik een artikel over een kunstenares in de VS, die op de veranda voor haar huis kinderen bezighield met creativiteit, in een slechte buurt in Pittsburgh. Haar naam is Vanessa en een en ander is ‘bij toeval’ ontstaan. En vervolgens uitgegroeid tot iets wat zij het Art House heeft genoemd. Ik heb het artikel zelfs uitgeknipt en bewaard, omdat het me zo aansprak.

Beide vrouwen deden wat goed voor hen voelde, met hun eigen talent. Zij lieten zich niet afschrikken door wat de maatschappij ervan vond en volgde hun hart, intuïtie, hoe je het maar wilt noemen. Dat heb ik ook gedaan door hier te gaan wonen.

Mijn ideaal is een beetje van beide verhalen, een huis voor kinderen, waar zij zichzelf kunnen zijn. Waar zij met behulp van creativiteit zich kunnen uiten, dingen kunnen verwerken. Of gewoon even uit een moeilijke situatie kunnen stappen. Ik ben begonnen om mijn gedachten op papier te zetten en heel precies te beschrijven hoe ik het voor me zie. Daardoor zal ook steeds duidelijker worden wat er allemaal voor nodig is.  

Deze week kwam ik in gesprek met een fysiotherapeut, die ik heb leren kennen via Lifeline. Hij studeert hier medicijnen, en is al afgestudeerd fysiotherapeut. Hij begeleidt, als vrijwilliger, een aantal kinderen met fysieke uitdagingen, zoals een open rug. Ik zag hoe hij een natuurlijke manier heeft om met kinderen om te gaan en daar maakte ik een opmerking over. We raakten aan de praat en hij blijkt ook iets met kinderen te willen opstarten, hier op Dominica.

Wie weet waar dit nog toe kan leiden? Er zullen vast raakvlakken zijn. Hoe fantastisch is het dat ik gaandeweg mensen ontmoet, die op een bepaalde manier kunnen meehelpen, meedenken.

Ik krijg daar energie van, dat bevestigt voor mij dat ik op de juiste plek ben. Dat mijn droom, idee op een dag werkelijkheid wordt. Ik heb nog een hele lange weg te gaan. Dat is niet erg.

Voor mij voelt dit als een stukje van de puzzel dat op zijn plek valt. Geweldig.

Dit wordt absoluut vervolgd, dus ‘tot ziens’ bij mij volgende Blog, Marieke

 

 

 

 

 

 

 

All in a day’s work / Het hoort er allemaal bij.

When I go to office on Thursday, my nose regularly catches an a very foul smell. Thursday is garbage collection day. So everywhere are drums, bags or, at best, a green container filled with garbage out on the street, to be collected.

What the exact rules are, I do not know, However the garbage is often put on the street the night before. For the many stray dogs, this of course is a party. They tear open the bags looking for leftovers. I even saw them knock over a container to get access to the trash. Sometimes the waste is spread all over the street, because of that.  Needless to say, with an average temperature of 30 degrees the stench is horrible.

I walk past it, use my little towel to cover my mouth and nose. And after 100 meters or so, I do not smell it anymore. Imagine being a garbage man. All day cleaning the streets, collecting the garbage bags. Picking up litter from the streets and having to smell that stench. That must be so horrible. I take of my hat for a garbage man in general, and definitely for those in a tropical country. In their overalls with thick gloves in that heat. I mean think about it.

There are more professions that are just a little tougher in this climate. And not only because of the temperature, also because the material is different or not existing at all over here.

For example, a house painter. Opposite the office, an existing apartment building has recently been painted in a beautiful green colour. Picture someone painting in the hot sun for part of the day. Fortunately, there is a scaffold, which is just a little less professional than I am used to seeing in the Netherlands. Because of the temperature, everything also dries much faster, which makes it for sure not easier. I love the result though, I think the colour is so beautiful. That is the reason I took pictures, just to remember the colour.

Or if you work to maintain or repair street lights. First of all, all wires are above ground. The mechanic comes with his ladder and puts it up against the pole to which the lamp is attached. That’s not a very well-designed construction, but just a wooden pole with a lamp and all kinds of wires, couplings and other electrical things everywhere. With his yellow safety helmet, gloves and tool belt, he climbs up the ladder. In the Netherlands, such a person would be secured, before he is allowed to climb on any ladder. I washappy to see that also happens here. The picture is taken from the first floor, you can imagine how high up it is. You really can not be afraid of heights.

In short, lots of jobs are just a little different from those in a country like the Netherlands. Not to mention the hourly wage people earn here. Food for thought.

That was it for this time, ‘see you soon’ at the next blog. Marieke

********************************************************************************

Als ik op donderdag richting kantoor loop, wordt mijn neus regelmatig onaangenaam verrast. Donderdag is het vuilnis ophaaldag. Dus overal staan tonnen, liggen zakken of in het beste geval een groene container, gevuld met afval aan de straat.

Wat de regels precies zijn weet ik niet, hoe dan het afval wordt vaak de avond ervoor al op straat gezet. Voor de vele zwerfhonden hier is dat natuurlijk een feest. Zij bijten de zakken kapot op zoek naar restjes voedsel. Ik heb zelfs gezien dat ze een container omduwen om zo bij het afval te komen. Soms ligt het afval verspreid over de hele straat. Tel daarbij op de gemiddelde temperatuur van 30 graden en de stank is afschuwelijk.

Ik loop daar voorbij en houd mijn handdoekje voor mijn mond en neus. En na 100 meter ruik ik er niets meer van. Stel je voor dat je vuilnisman bent. De hele dag rotzooi opruimen van de straat, aangevreten zakken. Rommel bij elkaar rapen van de straat en die stank. De hele dag door die stank ruiken, wat lijkt me dat vreselijk. Petje af voor elke vuilnisman, maar zeker die in een tropisch land. In je dikke overal met handschoenen aan de rotzooi van anderen opruimen. Ik geef het je te doen.

Zo zijn er meer beroepen die in dit klimaat toch net wat zwaarder zijn. En niet alleen vanwege de temperatuur, ook omdat het materiaal wat anders is of helemaal niet aanwezig.

Een huisschilder bijvoorbeeld. Tegenover kantoor is een bestaand appartementengebouw recentelijk in een prachtige kleur groen geschilderd. Dan staat zo iemand dus een deel van de dag in de brandende zon te schilderen. Gelukkig wel op een steiger, die helaas toch net wat minder professioneel is dan ik in Nederland gewend ben te zien. Vanwege de temperatuur droogt alles ook veel sneller, dat maakt het er niet makkelijker op. Maar het resultaat is wel prachtig. Ik vind de kleur zo ontzettend mooi. Alleen daarom al heb ik foto’s genomen, om de kleur te onthouden.

Of als je de straatverlichting moet onderhouden of repareren. Om te beginnen gaan alle draden hier bovengronds. De monteur komt met zijn ladder en zet deze tegen de paal waaraan de lamp bevestigd is. Dat is niet één geheel, maar gewoon een houten paal met daaraan een lamp en allerlei draden, koppelingen en andere elektrisch dingen overal. In zijn overal, wel met gele veiligheidshelm, handschoenen en riem vol gereedschap klimt hij vervolgens naar boven. In Nederland zou zo iemand gezekerd moeten zijn, gelukkig zag ik dat dat hier ook gebeurd. De foto is genomen vanaf de eerste verdieping, kun je nagaan hoe hoog dat is. Dan mag je echt geen hoogtevrees hebben.

Kortom een hele gewoon baan is hier toch net even wat anders dan in een land als Nederland. Om nog maar te zwijgen van het uurloon dat zo iemand verdient. Petje af voor deze mensen!

Dat was ‘m weer, ‘tot ziens’ bij de volgende Blog. Marieke

 

 

Peaced Together.

My aim is to write a Blog every weekend, although it does not always work out that way. So, during the week I can think about what my subject will be.

Funny enough, more often than not, the subject announces itself on the day I start writing. In spite of the inspiration of the past week. I am parking all my ideas though. You never know when I might need them.

This time I want to tell you something about Peaced Together. The program originates from England and was introduced here in 2016. It is designed for women who are very isolated, depressed or victims of domestic violence.

Dominica is a relatively small community of approximately 73,000 people. That poses challenges that we do not really have in the Netherlands. The ability to temporarily live somewhere else, if circumstances so ask, are very limited. The fact that everyone (almost) knows everyone does not make it easier either.

The Peaced Together course turns out to be a true blessing. An opportunity for these women to express themselves creatively. At the same time talk with other women who are in similar circumstances. They can come out of the shell for a while in a safe environment, during the 10 evenings of the course. All of this under the guidance of a woman who was trained for this and has followed the course herself. The number of participants is no more than 10.

By writing, keeping a diary, and about 5 creative assignments, the women get started. Each evening has a separate theme. For example, your good and bad experiences in life. This is done by weaving fabric, beautiful and ugly pieces all together.

The main theme of Peaced Together is Broken is not garbage.

Friendships are formed and consequently isolation is maybe reduced.

Of course, these creative projects require materials. With great fun I have collected beads. I was overwhelmed by the enthusiastic response of everyone. At this moment, a big box of several kilograms of beads is on its way to Dominica. This is awesome everyone, thank you so much. It will be put to great use.

A graduation ceremony will be held at the end of each course. In a private and safe environment. And for that reason, the photos taken are only shared within the group. Upon request I made a banner, which turned out pretty beautiful, given the timeframe of only 1 week.

This time we went a very nice little restaurant on the coast. Karib Beach bar in Mero. It was a privilege to be here. And the food was delicious. I had salt fish accra for the first time, a little fattening, but so delicious!

I sincerely hope that one-day Peaced Together is no longer needed. Until then, it is great to see how these women are supported. Their problems are certainly not resolved, but it helps to process things and face life with new found confidence.

The Peaced Together website: http://www.peacedtogether.co.uk.

This was it for now, ‘see you again’ at my next Blog, Marieke

****************************************************************

Mijn doel is om elk weekend een Blog te schrijven, al lukt dat niet altijd. En gedurende de week bedenk ik dan wat of waarover ik wil gaan schrijven.

Grappig genoeg laat zich dat toch niet echt dwingen, aangezien mijn onderwerp zich op de dag zelf gewoon aandient, ondanks alle inspiratie van de afgelopen week. Ik parkeer inmiddels wel al mijn ideeën, je weet maar ooit of ik nog eens om een onderwerp verlegen zit.

Dit keer wil ik iets vertellen over Peaced Together. Het programma komt oorspronkelijk uit Engeland en is hier in 2016 geïntroduceerd. Het is bedoeld voor vrouwen die door omstandigheden erg geïsoleerd leven, depressief zijn of het slachtoffer van huiselijk geweld.

Dominica is een relatief kleine gemeenschap van ongeveer 73.000 mensen. Dat zorgt voor uitdagingen die wij in Nederland niet echt kennen. De mogelijkheden om tijdelijk ergens anders te wonen, als de omstandigheden daar om vragen, zijn heel erg beperkt. Het feit dat iedereen (bijna) iedereen kent maakt het er ook niet makkelijker op.

De Peaced Together cursus blijkt een schot in de roos. Een mogelijkheid voor deze vrouwen om zichzelf creatief te uiten. Tegelijk met gelijkgestemde te praten en 10 avonden lang even uit hun schulp te kruipen in een veilige omgeving. Dit alles onder begeleiding van een vrouw die hiervoor is getraind en zelf de cursus ook heeft gevolgd. Het aantal deelneemsters is maximaal 10.

Door middel van schrijven, het bijhouden van een dagboek, en een 5-tal creatieve opdrachten gaan de vrouwen aan de slag. Elke avond heeft een apart thema. Bijvoorbeeld, goede en slechte ervaringen in het leven. Hierbij wordt met repen stof, mooi en lelijk, een prachtig weefwerk gemaakt.

Het centrale thema van Peaced Together is, Gebroken is zeker geen afval.

Vriendschappen ontstaan en daardoor wordt het isolement soms ook weer wat minder.

Uiteraard zijn voor deze creatieve uitingen materialen nodig. Met heel veel plezier heb ik dan ook kralen ingezameld. Ik was overweldigd door de enthousiaste reacties van iedereen. Inmiddels is er dus een flink aantal kilo’s! kralen onderweg naar Dominica. Onwijs bedankt iedereen, dit gaat heel erg goed terecht komen!

Na afloop van elke cursus wordt een graduation ceremonie gehouden. In besloten kring, en om begrijpelijke reden worden de gemaakte foto’s alleen binnen de groep gedeeld. Op verzoek heb ik een banier gemaakt, die best goed gelukt is, gezien het feit dat ik slechts een week de tijd had.

Dit keer zijn we daar een leuk klein restaurantje aan de kust geweest. Karib Beach bar in Mero. Ik vond het voorrecht om hierbij te mogen zijn. En het eten was heerlijk. Voor het eerst saltfish accra gegeten, niet goed voor de lijn, maar zo lekker!

Ik hoop van harte dat er een dag komt dat Peaced Together zichzelf overbodig heeft gemaakt. Tot die tijd is het fantastisch om te zien hoe deze vrouwen hierdoor gesteund worden. Hun problemen zijn zeker niet opgelost, maar het helpt om dingen te verwerken en met meer zelfvertrouwen verder te gaan.

The Peaced Together website: http://www.peacedtogether.co.uk.

Dit was ‘m weer, ‘tot ziens’ bij mij volgende Blog, Marieke