About mixed emotions and resilience / Over gemengde gevoelens en veerkracht.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

A lot can happen in a very short time. On May 25, my father passed away and exactly 12 weeks later my mother also passed away. I happen to be in the Netherlands when daddy died, I want to believe he waited for me to be there.

My mum’s death came very unexpectedly and I experienced what distance does to you, the moment you receive a phone call like that. It was very surreal somehow. The limitations of living on an island are also immediately apparent. It really made me wonder what I was thinking moving to Dominica. Due to the passing of hurricane Harvey it took a lot of effort to get to the Netherlands in time to be able to say goodbye to my mum personally and attend her cremation service. Fortunately, Harvey did not hit Dominica and only caused a lot of rain and wind. And in the end, I was fortunate enough to arrive in the Netherlands in time.

Losing both your parents in such a short period of time stirs up a lot of mixed emotions. I am genuinely happy for them that they now are at peace and feel no more pain. And that they are back together again. At the same time, my ‘home’ has disappeared within 3 months. On the plane on my way to Amsterdam it hit me all of a sudden. I was on my way to the Netherlands, but no longer on my way home. Home is now Dominica, the lovely warm sunny island with her friendly people, where I feel very much at home. Where I want to build my dream, a safe and loving home for children who are in need of love and attention due to a difficult situation at home.

After my mom’s passing, I had decided to stay in the Netherlands for a few weeks. That was not possible the last time after the death of my dad. Meeting up with family and girlfriends. Enjoy some shopping and going out to dinner. So, I booked my ticket to Dominica for September 28th.

Nothing seemed to stand in my way of returning to Dominica, until 2 hurricanes appeared. First, Irma, who left Saint Martin severely damaged. Saint Martin is my 1st stop from Amsterdam. And still, I did not feel discouraged and was confident that the airport would be available again in time.

And then, Hurricane Maria came and left Dominica decimated, devastated and complete destructed. All of this stirred again stirred up a lot of mixed emotions. While I was safe in the Netherlands, all my lovely friends had been through hell and back. In my mind, I should have been there to experience this with them. At the same time, I am happy that my mum has, more or less, ensured that her little girl was safe in the Netherlands.

At first, I had trouble leaving the island, and now I cannot return. Because the airport is still not open for commercial flights and where will I live? Literally, every building is damaged, roofs are blown off, houses are flooded, there is hardly any drinking water and food. I feel displaced, my home in the Netherlands is no longer there and the one on Dominica destroyed.

And yet when I see the enormous resilience of the population on Dominica, how they take up the life again, it inspires so much. Starting with clearing their surroundings, by the aid that reaches the island. Because companies are slowly building up their part of the infrastructure.

That inspires me to start my business as a virtual assistant, to focus on generating income. To raise funds that I can take with me to Dominica, to do my part in rebuilding. Because I’m ABSOLUTELY going back. The question is not if, but only when.

I’ll keep you updated on my journey.

‘See you’ at my next blog, Marieke

************************************************************************************

Wat kan er veel gebeuren in een hele korte tijd. Op 25 mei jl. is mijn vader overleden en precies 12 weken later is ook mijn moeder overleden. Ik was ‘toevallig’ in Nederland op het moment dat papa overleed, ik wil geloven dat hij op mij heeft gewacht.

Het overlijden van mama kwam heel onverwacht en dan merk je wat afstand met je doet. Het voelt als heel onwerkelijk als je zo’n telefoontje krijgt. De beperkingen van het wonen op een eiland worden ook direct duidelijk. Ik vroeg me op dat moment oprecht af waarom ik ook al weer zo graag op Dominica wilde wonen. Want door orkaan Harvey heeft het me heel veel moeite gekost om op tijd in Nederland te zijn om persoonlijk afscheid van haar te kunnen nemen en haar crematie bij te wonen. Gelukkig heeft Harvey Dominica niet geraakt en alleen voor veel regen en wind gezorgd. En uiteindelijk was ik gelukkig wel op tijd in Nederland.

In hele korte tijd je beide ouders verliezen roept heel gemengde gevoelens op. Ik bent oprecht blij voor hen, dat zij nu rust hebben en geen pijn meer voelen. En dat ze weer samen zijn. Tegelijk is binnen 3 maanden wel mijn ‘thuis’ verdwenen. In het vliegtuig op weg naar Amsterdam werd me dat opeens heel erg duidelijk. Ik was dan wel onderweg naar Nederland, maar niet meer onderweg naar huis. Thuis is nu Dominica, het heerlijke warme, zonnige eiland met de vriendelijke bevolking, waar ik mijn draai gevonden heb. Waar ik wil bouwen aan mijn droom, een veilig en liefdevol huis voor kinderen, die daar door een moeilijke situatie thuis behoefte aan hebben.

Na het overlijden van mama, had ik besloten een paar weken in Nederland te blijven. Dat was er de vorige keer, na het overlijden van papa, niet van gekomen. Bijkletsen met familie en vriendinnen. Wat shoppen en gezellig uit eten gaan. Uiteindelijk had ik een ticket geboekt naar Dominica met vertrek op 28 september.

Niets leek een vertrek in de weg te staan, totdat 2 orkanen zich aandiende. Eerst Irma, die op Sint-Maarten een ravage achterliet. Sint-Maarten is mijn 1e stop vanaf Amsterdam. Ik liet me echter niet ontmoedigen en ging er vol vertrouwen vanuit dat het vliegveld weer op tijd bereikbaar zou zijn.

En toen, toen kwam orkaan Maria, en zij liet Dominica achter in totale chaos, ontreddering en compleet verwoest. Ook dat riep weer hele gemengde gevoelens op. Terwijl ik veilig in Nederland was, hebben al mijn lieve vrienden daar een ware nachtmerrie doorstaan. Voor mijn gevoel had ik daar moeten zijn, om dit met hen te ervaren. Tegelijk ben ik blij dat mijn moeder er min of meer voor heeft gezorgd dat haar dochter veilig in Nederland is.

Eerst had ik moeite om het eiland te verlaten, en nu kan ik niet terug. Omdat het vliegveld nog onbereikbaar is en waar ga ik wonen? Letterlijk elk gebouw heeft schade, daken zijn weggeblazen, huizen zijn ondergelopen, er is nauwelijks drinkwater en voedsel. Ik voel me ontheemd, mijn thuis in Nederland verdwenen en dat op Dominica is verwoest.

En als ik dan de enorme veerkracht zie van de bevolking op Dominica, hoe zij stapje voor stapje het leven weer oppakken, dan inspireert me dat enorm. Door te beginnen met opruimen in hun eigen omgeving, door de hulp die het eiland bereikt. Doordat bedrijven weer hun deel van de infrastructuur langzaam gaan opbouwen.

Dat inspireert mij, om mijn bedrijf als virtueel assistente te starten, om me te focussen op het genereren van inkomen. Om geld in te zamelen, dat ik mee kan nemen naar Dominica, om daar aan de slag te gaan. Want ik ga ABSOLUUT terug. De vraag is niet of, maar alleen wanneer.

Ik houd jullie op de hoogte van het vervolg van mijn reis.

‘Tot ziens’ bij mijn volgende Blog, Marieke

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s