The phone call / Het telefoontje.

 Witte vlinder mama

 

The phone call that you do NOT want to get when you live abroad. That phone call came last week. And even though you know it will come at some time, it is really scary the moment you get it.

You move abroad to follow your heart and make your dream come true. At the same time, you have to leave behind your dear parents, family and friends. Your parents, who are already of age and have a fragile health. They raised you, love you and want the best for you. You have to tell them you’re leaving the country and you will not see each other for a long while. Even if they understand you, once you actually leave, it hits them really hard. That you are gone and will not be home anytime soon.

I followed my heart, chose to live my life, at the same time, saying goodbye to my dear parents was the hardest thing I had to do during that time in my life.

Fortunately, there is Skype and we could still see each other regularly. That slightly made the situation a little more bearable. They enjoyed that a lot and told everyone they had seen me on the little screen (tablet).

After my father’s death in May of this year, I found saying goodbye to my mom even more difficult than on my departure in November last year. As the wise woman my mom was, she told me she could not promise me, she would still be around the next time I would be in the Netherlands.

And then this week THE phone call came. I was at work and saw that my brother called. The fact that he called in the middle of the day was not a good sign.

He told me that mom had suffered a cerebral hemorrhage and was in a coma now. She would not wake up anymore and eventually pass away. It completely surprised me. As we had seen each other last Sunday and she was fine, even making jokes.

I immediately began searching for flights. That turned out to be a drama because all the flights were full. Especially leaving Dominica was very difficult, as there are not that many flights and there was a tropical storm very close. I wanted to go to the Netherlands as soon as possible and was hoping to still see my mom.

Unfortunately, that same evening, my sister in law called to tell me that she had just passed away. Then the world came to a standstill for me. A thousand thoughts go through your mind. The search for flights continued without delay. I had to be in time to say goodbye to her in person!

At that moment distance is terrible. You are so far away and you feel so powerless. And yes, even if I chose to move abroad myself, that does not matter at the time. You would have liked to be with her, like with my dad in May of this year. And it also feels very unreal. Certainly, the next day you think, did I really get that phone call last night?

With the help of colleagues, dear friends and even KLM, I finally managed to leave for the Netherlands on Monday. I arrive on Wednesday morning, still in time to personally say goodbye to her.

On Thursday is the farewell service. That will be a difficult day because after all you no longer have a ‘home’ to go to. You’re not a child anymore, no, you’re the next generation.

And I was not ready for that, not for a long while. At the same time, I am very happy for my mom, that she no longer is a prisoner of her own body. And that she is reunited with my dad. Who she missed terribly. That is how I imagine it and that thought comforts me.

My dearest mom, thank you for everything! This Blog is a tribute to you. XXX

Marieke  

***************************************************************** 

Het telefoontje dat je NIET wilt krijgen als je in het buitenland woont. Dat telefoontje kwam deze week. En al weet je dat het ooit gaat komen, je schrikt enorm. 

Je bent verhuisd naar het buitenland om je hart te volgen en je droom waar te maken. Tegelijk laat je wel je lieve ouders, familie en vriendinnen achter. Je ouders, die al op leeftijd zijn en een broze gezondheid hebben. Die je hebben opgevoed, die van je houden en het beste met je voor hebben. Je moet hen vertellen dat je het land gaat verlaten en dat je elkaar voorlopig niet meer zult zien. Ook al begrijpen ze je wel, als je dan echt vertrokken bent, is dat toch anders. Dan ben je opeens echt weg en niet meer zomaar even weer thuis.  

Ik heb mijn hart gevolgd, voor mezelf gekozen, tegelijk was afscheid nemen van mijn lieve ouders het moeilijkste dat ik in die periode heb gedaan.   

Gelukkig is er Skype en konden we elkaar toch nog regelmatig zien. Dat verzachtte de situatie enigszins. Ze genoten daar zichtbaar van en vertelden vol trots dat ze mij op het kastje (tablet) hadden gezien.   

Na het overlijden van mijn vader in mei, vond ik het afscheid nemen van mijn moeder nog moeilijker dan bij mijn vertrek in november vorig jaar. Bij het afscheid nemen sprak zij de wijze woorden, ik kan je niet beloven dat ik er volgende keer nog ben.  

En toen kwam deze week dus HET telefoontje. Ik was aan het werk en zag dat mijn broer belde. Het feit dat hij, midden op de dag, belde was geen goed teken.  

Hij vertelde dat mama een hersenbloeding had gehad en daardoor in coma was geraakt. Ze zou daaruit niet meer wakker worden en uiteindelijk overlijden. Het kwam voor mij totaal onverwacht, op zondag hadden we elkaar nog gesproken en maakte ze nog een grapjes.   

Ik begon direct met het zoeken naar vluchten. Dat bleek een drama, omdat alle vluchten vol zaten. Met name om Dominica te verlaten was heel lastig, er zijn al niet zoveel vluchten en er was een tropische storm heel dichtbij. Ik wilde zo snel mogelijk naar Nederland en hoopte mijn moeder nog te kunnen zien.  

Helaas belde diezelfde avond mijn schoonzus met de mededeling dat ze zojuist was overleden. Toen stond de wereld even helemaal stil. Duizend gedachten gaan er door je hoofd. Het zoeken naar vluchten ging onverminderd door.  IK moest op tijd zijn om afscheid van haar te nemen. 

Dan is afstand verschrikkelijk. Je bent zo ver weg en je voelt zo machteloos. En ja, ook al heb je daar zelf voor gekozen, op dat moment maakt dat niet uit. Dan had je zo graag bij haar willen zijn, zoals bij mijn vader in mei van dit jaar.  

En het voelt ook heel onwerkelijk. Zeker de volgende dag denk je heb ik nu echt gisteravond dat telefoontje gekregen?  

Met behulp van collega’s, lieve vriendinnen en KLM zelf, is het me uiteindelijk gelukt om op maandag richting Nederland te vertrekken. Op woensdagochtend kom ik aan, nog op tijd om persoonlijk afscheid van haar te nemen.  

Op donderdag is de afscheidsdienst. Wat zal dit een moeilijke dag worden, want na die dag ben je opeens je thuis kwijt. Je bent geen kind meer, nee jij bent de volgende generatie.   

En daar was ik nog niet klaar voor, nog lang niet zelfs. Tegelijk ben ik heel blij voor mijn moeder, dat zij niet langer meer gevangen zit in haar verstarde lichaam. En dat ze nu weer samen is met mijn vader, die ze zo erg miste. Die gedachte geeft me troost.  

Lieve mam, dank je wel voor alles! Deze Blog is een ode aan jou. XXX  

Marieke

 

4 gedachten over “The phone call / Het telefoontje.”

Laat een reactie achter op The rocking chair Reactie annuleren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s