A piece of the puzzle / een stukje van de puzzel.

 

 

One of the reasons I’m here is because of an idea, a dream or maybe call it an ideal. This dream is very slow, and originally originated by 2 women who inspire me a lot.

The first is a woman I met here on Dominica, her name is Irma. She fostered children in her own little house, who somehow did not seem to fit the system. Despite her own problems, she has taken in 60 children over the course of 40 years, send them to school, fed and clothed them etc. She has stopped because of her age, however her story has made enormous impression on me.

A long time ago, I read an article about a female artist in the US who entertained children on the porch for her home with creativity, in a bad neighborhood in Pittsburgh. Her name is Vanessa and it “happened by chance”. From there it grew into something she called the Art House. I even cut out the article and it because it inspired me.

Both women did what felt good for them, with their own talent. They did not deter themselves by what society thought about it and followed their hearts, intuition, whatever you want to call it. I am doing that too by moving here.

My ideal is a bit of both stories, a home for children, where they can be themselves. Where they can express themselves with the aid of creativity to deal with whatever is going on in their lives. can process things. Or just get out of a difficult situation for a while. I have started to put my thoughts on paper and describe very precisely how I see it. As a result, it will also become clearer what is needed.

This week I met with a physiotherapist, whom I got to know through Lifeline. He is studying medicine, and is already a physiotherapist graduate. At Lifeline, he is volunteering with a number of children with physical challenges, such as spina bifida. I saw how he has a natural way of dealing with children and I commented on that. We started talking and he also seems to want to start something with and for children, here in Dominica.

Who knows where this can lead? There will be overlaps no doubt. How fantastic it will be to meet more people who can help in a certain way.
I get energy from that, making it even more clear to me that I’m in the right place. That my dream, idea will become a reality in one day. I still have a long way to go. And that’s ok.

This feels like a piece of the puzzle falling into place. And I love that.

This is definitely going to be continued, so ‘see you’’ at my next Blog, Marieke

 **************************************************************

Een van de redenen waarom ik hier ben, is vanwege een idee, een droom of noem het een ideaal. Die droom krijgt heel langzamerhand vorm, en is oorspronkelijk ontstaan door 2 vrouwen die me enorm inspireren.

De eerste is een vrouw die ik hier op Dominica heb ontmoet, haar naam is Irma. Zij ving in haar eigen kleine schamele huis kinderen op, die buiten het systeem vielen. Ondanks haar eigen problemen, heeft ze in de loop van 40 jaar zeker 60 kinderen opgevangen, naar school laten gaan, te eten gegeven etc. Inmiddels is ze gestopt vanwege haar leeftijd, haar verhaal heeft enorme indruk op mij gemaakt.

Een hele tijd geleden las ik een artikel over een kunstenares in de VS, die op de veranda voor haar huis kinderen bezighield met creativiteit, in een slechte buurt in Pittsburgh. Haar naam is Vanessa en een en ander is ‘bij toeval’ ontstaan. En vervolgens uitgegroeid tot iets wat zij het Art House heeft genoemd. Ik heb het artikel zelfs uitgeknipt en bewaard, omdat het me zo aansprak.

Beide vrouwen deden wat goed voor hen voelde, met hun eigen talent. Zij lieten zich niet afschrikken door wat de maatschappij ervan vond en volgde hun hart, intuïtie, hoe je het maar wilt noemen. Dat heb ik ook gedaan door hier te gaan wonen.

Mijn ideaal is een beetje van beide verhalen, een huis voor kinderen, waar zij zichzelf kunnen zijn. Waar zij met behulp van creativiteit zich kunnen uiten, dingen kunnen verwerken. Of gewoon even uit een moeilijke situatie kunnen stappen. Ik ben begonnen om mijn gedachten op papier te zetten en heel precies te beschrijven hoe ik het voor me zie. Daardoor zal ook steeds duidelijker worden wat er allemaal voor nodig is.  

Deze week kwam ik in gesprek met een fysiotherapeut, die ik heb leren kennen via Lifeline. Hij studeert hier medicijnen, en is al afgestudeerd fysiotherapeut. Hij begeleidt, als vrijwilliger, een aantal kinderen met fysieke uitdagingen, zoals een open rug. Ik zag hoe hij een natuurlijke manier heeft om met kinderen om te gaan en daar maakte ik een opmerking over. We raakten aan de praat en hij blijkt ook iets met kinderen te willen opstarten, hier op Dominica.

Wie weet waar dit nog toe kan leiden? Er zullen vast raakvlakken zijn. Hoe fantastisch is het dat ik gaandeweg mensen ontmoet, die op een bepaalde manier kunnen meehelpen, meedenken.

Ik krijg daar energie van, dat bevestigt voor mij dat ik op de juiste plek ben. Dat mijn droom, idee op een dag werkelijkheid wordt. Ik heb nog een hele lange weg te gaan. Dat is niet erg.

Voor mij voelt dit als een stukje van de puzzel dat op zijn plek valt. Geweldig.

Dit wordt absoluut vervolgd, dus ‘tot ziens’ bij mij volgende Blog, Marieke

 

 

 

 

 

 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s