The phone call / Het telefoontje.

 Witte vlinder mama

 

The phone call that you do NOT want to get when you live abroad. That phone call came last week. And even though you know it will come at some time, it is really scary the moment you get it.

You move abroad to follow your heart and make your dream come true. At the same time, you have to leave behind your dear parents, family and friends. Your parents, who are already of age and have a fragile health. They raised you, love you and want the best for you. You have to tell them you’re leaving the country and you will not see each other for a long while. Even if they understand you, once you actually leave, it hits them really hard. That you are gone and will not be home anytime soon.

I followed my heart, chose to live my life, at the same time, saying goodbye to my dear parents was the hardest thing I had to do during that time in my life.

Fortunately, there is Skype and we could still see each other regularly. That slightly made the situation a little more bearable. They enjoyed that a lot and told everyone they had seen me on the little screen (tablet).

After my father’s death in May of this year, I found saying goodbye to my mom even more difficult than on my departure in November last year. As the wise woman my mom was, she told me she could not promise me, she would still be around the next time I would be in the Netherlands.

And then this week THE phone call came. I was at work and saw that my brother called. The fact that he called in the middle of the day was not a good sign.

He told me that mom had suffered a cerebral hemorrhage and was in a coma now. She would not wake up anymore and eventually pass away. It completely surprised me. As we had seen each other last Sunday and she was fine, even making jokes.

I immediately began searching for flights. That turned out to be a drama because all the flights were full. Especially leaving Dominica was very difficult, as there are not that many flights and there was a tropical storm very close. I wanted to go to the Netherlands as soon as possible and was hoping to still see my mom.

Unfortunately, that same evening, my sister in law called to tell me that she had just passed away. Then the world came to a standstill for me. A thousand thoughts go through your mind. The search for flights continued without delay. I had to be in time to say goodbye to her in person!

At that moment distance is terrible. You are so far away and you feel so powerless. And yes, even if I chose to move abroad myself, that does not matter at the time. You would have liked to be with her, like with my dad in May of this year. And it also feels very unreal. Certainly, the next day you think, did I really get that phone call last night?

With the help of colleagues, dear friends and even KLM, I finally managed to leave for the Netherlands on Monday. I arrive on Wednesday morning, still in time to personally say goodbye to her.

On Thursday is the farewell service. That will be a difficult day because after all you no longer have a ‘home’ to go to. You’re not a child anymore, no, you’re the next generation.

And I was not ready for that, not for a long while. At the same time, I am very happy for my mom, that she no longer is a prisoner of her own body. And that she is reunited with my dad. Who she missed terribly. That is how I imagine it and that thought comforts me.

My dearest mom, thank you for everything! This Blog is a tribute to you. XXX

Marieke  

***************************************************************** 

Het telefoontje dat je NIET wilt krijgen als je in het buitenland woont. Dat telefoontje kwam deze week. En al weet je dat het ooit gaat komen, je schrikt enorm. 

Je bent verhuisd naar het buitenland om je hart te volgen en je droom waar te maken. Tegelijk laat je wel je lieve ouders, familie en vriendinnen achter. Je ouders, die al op leeftijd zijn en een broze gezondheid hebben. Die je hebben opgevoed, die van je houden en het beste met je voor hebben. Je moet hen vertellen dat je het land gaat verlaten en dat je elkaar voorlopig niet meer zult zien. Ook al begrijpen ze je wel, als je dan echt vertrokken bent, is dat toch anders. Dan ben je opeens echt weg en niet meer zomaar even weer thuis.  

Ik heb mijn hart gevolgd, voor mezelf gekozen, tegelijk was afscheid nemen van mijn lieve ouders het moeilijkste dat ik in die periode heb gedaan.   

Gelukkig is er Skype en konden we elkaar toch nog regelmatig zien. Dat verzachtte de situatie enigszins. Ze genoten daar zichtbaar van en vertelden vol trots dat ze mij op het kastje (tablet) hadden gezien.   

Na het overlijden van mijn vader in mei, vond ik het afscheid nemen van mijn moeder nog moeilijker dan bij mijn vertrek in november vorig jaar. Bij het afscheid nemen sprak zij de wijze woorden, ik kan je niet beloven dat ik er volgende keer nog ben.  

En toen kwam deze week dus HET telefoontje. Ik was aan het werk en zag dat mijn broer belde. Het feit dat hij, midden op de dag, belde was geen goed teken.  

Hij vertelde dat mama een hersenbloeding had gehad en daardoor in coma was geraakt. Ze zou daaruit niet meer wakker worden en uiteindelijk overlijden. Het kwam voor mij totaal onverwacht, op zondag hadden we elkaar nog gesproken en maakte ze nog een grapjes.   

Ik begon direct met het zoeken naar vluchten. Dat bleek een drama, omdat alle vluchten vol zaten. Met name om Dominica te verlaten was heel lastig, er zijn al niet zoveel vluchten en er was een tropische storm heel dichtbij. Ik wilde zo snel mogelijk naar Nederland en hoopte mijn moeder nog te kunnen zien.  

Helaas belde diezelfde avond mijn schoonzus met de mededeling dat ze zojuist was overleden. Toen stond de wereld even helemaal stil. Duizend gedachten gaan er door je hoofd. Het zoeken naar vluchten ging onverminderd door.  IK moest op tijd zijn om afscheid van haar te nemen. 

Dan is afstand verschrikkelijk. Je bent zo ver weg en je voelt zo machteloos. En ja, ook al heb je daar zelf voor gekozen, op dat moment maakt dat niet uit. Dan had je zo graag bij haar willen zijn, zoals bij mijn vader in mei van dit jaar.  

En het voelt ook heel onwerkelijk. Zeker de volgende dag denk je heb ik nu echt gisteravond dat telefoontje gekregen?  

Met behulp van collega’s, lieve vriendinnen en KLM zelf, is het me uiteindelijk gelukt om op maandag richting Nederland te vertrekken. Op woensdagochtend kom ik aan, nog op tijd om persoonlijk afscheid van haar te nemen.  

Op donderdag is de afscheidsdienst. Wat zal dit een moeilijke dag worden, want na die dag ben je opeens je thuis kwijt. Je bent geen kind meer, nee jij bent de volgende generatie.   

En daar was ik nog niet klaar voor, nog lang niet zelfs. Tegelijk ben ik heel blij voor mijn moeder, dat zij niet langer meer gevangen zit in haar verstarde lichaam. En dat ze nu weer samen is met mijn vader, die ze zo erg miste. Die gedachte geeft me troost.  

Lieve mam, dank je wel voor alles! Deze Blog is een ode aan jou. XXX  

Marieke

 

A piece of the puzzle / een stukje van de puzzel.

 

 

One of the reasons I’m here is because of an idea, a dream or maybe call it an ideal. This dream is very slow, and originally originated by 2 women who inspire me a lot.

The first is a woman I met here on Dominica, her name is Irma. She fostered children in her own little house, who somehow did not seem to fit the system. Despite her own problems, she has taken in 60 children over the course of 40 years, send them to school, fed and clothed them etc. She has stopped because of her age, however her story has made enormous impression on me.

A long time ago, I read an article about a female artist in the US who entertained children on the porch for her home with creativity, in a bad neighborhood in Pittsburgh. Her name is Vanessa and it “happened by chance”. From there it grew into something she called the Art House. I even cut out the article and it because it inspired me.

Both women did what felt good for them, with their own talent. They did not deter themselves by what society thought about it and followed their hearts, intuition, whatever you want to call it. I am doing that too by moving here.

My ideal is a bit of both stories, a home for children, where they can be themselves. Where they can express themselves with the aid of creativity to deal with whatever is going on in their lives. can process things. Or just get out of a difficult situation for a while. I have started to put my thoughts on paper and describe very precisely how I see it. As a result, it will also become clearer what is needed.

This week I met with a physiotherapist, whom I got to know through Lifeline. He is studying medicine, and is already a physiotherapist graduate. At Lifeline, he is volunteering with a number of children with physical challenges, such as spina bifida. I saw how he has a natural way of dealing with children and I commented on that. We started talking and he also seems to want to start something with and for children, here in Dominica.

Who knows where this can lead? There will be overlaps no doubt. How fantastic it will be to meet more people who can help in a certain way.
I get energy from that, making it even more clear to me that I’m in the right place. That my dream, idea will become a reality in one day. I still have a long way to go. And that’s ok.

This feels like a piece of the puzzle falling into place. And I love that.

This is definitely going to be continued, so ‘see you’’ at my next Blog, Marieke

 **************************************************************

Een van de redenen waarom ik hier ben, is vanwege een idee, een droom of noem het een ideaal. Die droom krijgt heel langzamerhand vorm, en is oorspronkelijk ontstaan door 2 vrouwen die me enorm inspireren.

De eerste is een vrouw die ik hier op Dominica heb ontmoet, haar naam is Irma. Zij ving in haar eigen kleine schamele huis kinderen op, die buiten het systeem vielen. Ondanks haar eigen problemen, heeft ze in de loop van 40 jaar zeker 60 kinderen opgevangen, naar school laten gaan, te eten gegeven etc. Inmiddels is ze gestopt vanwege haar leeftijd, haar verhaal heeft enorme indruk op mij gemaakt.

Een hele tijd geleden las ik een artikel over een kunstenares in de VS, die op de veranda voor haar huis kinderen bezighield met creativiteit, in een slechte buurt in Pittsburgh. Haar naam is Vanessa en een en ander is ‘bij toeval’ ontstaan. En vervolgens uitgegroeid tot iets wat zij het Art House heeft genoemd. Ik heb het artikel zelfs uitgeknipt en bewaard, omdat het me zo aansprak.

Beide vrouwen deden wat goed voor hen voelde, met hun eigen talent. Zij lieten zich niet afschrikken door wat de maatschappij ervan vond en volgde hun hart, intuïtie, hoe je het maar wilt noemen. Dat heb ik ook gedaan door hier te gaan wonen.

Mijn ideaal is een beetje van beide verhalen, een huis voor kinderen, waar zij zichzelf kunnen zijn. Waar zij met behulp van creativiteit zich kunnen uiten, dingen kunnen verwerken. Of gewoon even uit een moeilijke situatie kunnen stappen. Ik ben begonnen om mijn gedachten op papier te zetten en heel precies te beschrijven hoe ik het voor me zie. Daardoor zal ook steeds duidelijker worden wat er allemaal voor nodig is.  

Deze week kwam ik in gesprek met een fysiotherapeut, die ik heb leren kennen via Lifeline. Hij studeert hier medicijnen, en is al afgestudeerd fysiotherapeut. Hij begeleidt, als vrijwilliger, een aantal kinderen met fysieke uitdagingen, zoals een open rug. Ik zag hoe hij een natuurlijke manier heeft om met kinderen om te gaan en daar maakte ik een opmerking over. We raakten aan de praat en hij blijkt ook iets met kinderen te willen opstarten, hier op Dominica.

Wie weet waar dit nog toe kan leiden? Er zullen vast raakvlakken zijn. Hoe fantastisch is het dat ik gaandeweg mensen ontmoet, die op een bepaalde manier kunnen meehelpen, meedenken.

Ik krijg daar energie van, dat bevestigt voor mij dat ik op de juiste plek ben. Dat mijn droom, idee op een dag werkelijkheid wordt. Ik heb nog een hele lange weg te gaan. Dat is niet erg.

Voor mij voelt dit als een stukje van de puzzel dat op zijn plek valt. Geweldig.

Dit wordt absoluut vervolgd, dus ‘tot ziens’ bij mij volgende Blog, Marieke

 

 

 

 

 

 

 

All in a day’s work / Het hoort er allemaal bij.

When I go to office on Thursday, my nose regularly catches an a very foul smell. Thursday is garbage collection day. So everywhere are drums, bags or, at best, a green container filled with garbage out on the street, to be collected.

What the exact rules are, I do not know, However the garbage is often put on the street the night before. For the many stray dogs, this of course is a party. They tear open the bags looking for leftovers. I even saw them knock over a container to get access to the trash. Sometimes the waste is spread all over the street, because of that.  Needless to say, with an average temperature of 30 degrees the stench is horrible.

I walk past it, use my little towel to cover my mouth and nose. And after 100 meters or so, I do not smell it anymore. Imagine being a garbage man. All day cleaning the streets, collecting the garbage bags. Picking up litter from the streets and having to smell that stench. That must be so horrible. I take of my hat for a garbage man in general, and definitely for those in a tropical country. In their overalls with thick gloves in that heat. I mean think about it.

There are more professions that are just a little tougher in this climate. And not only because of the temperature, also because the material is different or not existing at all over here.

For example, a house painter. Opposite the office, an existing apartment building has recently been painted in a beautiful green colour. Picture someone painting in the hot sun for part of the day. Fortunately, there is a scaffold, which is just a little less professional than I am used to seeing in the Netherlands. Because of the temperature, everything also dries much faster, which makes it for sure not easier. I love the result though, I think the colour is so beautiful. That is the reason I took pictures, just to remember the colour.

Or if you work to maintain or repair street lights. First of all, all wires are above ground. The mechanic comes with his ladder and puts it up against the pole to which the lamp is attached. That’s not a very well-designed construction, but just a wooden pole with a lamp and all kinds of wires, couplings and other electrical things everywhere. With his yellow safety helmet, gloves and tool belt, he climbs up the ladder. In the Netherlands, such a person would be secured, before he is allowed to climb on any ladder. I washappy to see that also happens here. The picture is taken from the first floor, you can imagine how high up it is. You really can not be afraid of heights.

In short, lots of jobs are just a little different from those in a country like the Netherlands. Not to mention the hourly wage people earn here. Food for thought.

That was it for this time, ‘see you soon’ at the next blog. Marieke

********************************************************************************

Als ik op donderdag richting kantoor loop, wordt mijn neus regelmatig onaangenaam verrast. Donderdag is het vuilnis ophaaldag. Dus overal staan tonnen, liggen zakken of in het beste geval een groene container, gevuld met afval aan de straat.

Wat de regels precies zijn weet ik niet, hoe dan het afval wordt vaak de avond ervoor al op straat gezet. Voor de vele zwerfhonden hier is dat natuurlijk een feest. Zij bijten de zakken kapot op zoek naar restjes voedsel. Ik heb zelfs gezien dat ze een container omduwen om zo bij het afval te komen. Soms ligt het afval verspreid over de hele straat. Tel daarbij op de gemiddelde temperatuur van 30 graden en de stank is afschuwelijk.

Ik loop daar voorbij en houd mijn handdoekje voor mijn mond en neus. En na 100 meter ruik ik er niets meer van. Stel je voor dat je vuilnisman bent. De hele dag rotzooi opruimen van de straat, aangevreten zakken. Rommel bij elkaar rapen van de straat en die stank. De hele dag door die stank ruiken, wat lijkt me dat vreselijk. Petje af voor elke vuilnisman, maar zeker die in een tropisch land. In je dikke overal met handschoenen aan de rotzooi van anderen opruimen. Ik geef het je te doen.

Zo zijn er meer beroepen die in dit klimaat toch net wat zwaarder zijn. En niet alleen vanwege de temperatuur, ook omdat het materiaal wat anders is of helemaal niet aanwezig.

Een huisschilder bijvoorbeeld. Tegenover kantoor is een bestaand appartementengebouw recentelijk in een prachtige kleur groen geschilderd. Dan staat zo iemand dus een deel van de dag in de brandende zon te schilderen. Gelukkig wel op een steiger, die helaas toch net wat minder professioneel is dan ik in Nederland gewend ben te zien. Vanwege de temperatuur droogt alles ook veel sneller, dat maakt het er niet makkelijker op. Maar het resultaat is wel prachtig. Ik vind de kleur zo ontzettend mooi. Alleen daarom al heb ik foto’s genomen, om de kleur te onthouden.

Of als je de straatverlichting moet onderhouden of repareren. Om te beginnen gaan alle draden hier bovengronds. De monteur komt met zijn ladder en zet deze tegen de paal waaraan de lamp bevestigd is. Dat is niet één geheel, maar gewoon een houten paal met daaraan een lamp en allerlei draden, koppelingen en andere elektrisch dingen overal. In zijn overal, wel met gele veiligheidshelm, handschoenen en riem vol gereedschap klimt hij vervolgens naar boven. In Nederland zou zo iemand gezekerd moeten zijn, gelukkig zag ik dat dat hier ook gebeurd. De foto is genomen vanaf de eerste verdieping, kun je nagaan hoe hoog dat is. Dan mag je echt geen hoogtevrees hebben.

Kortom een hele gewoon baan is hier toch net even wat anders dan in een land als Nederland. Om nog maar te zwijgen van het uurloon dat zo iemand verdient. Petje af voor deze mensen!

Dat was ‘m weer, ‘tot ziens’ bij de volgende Blog. Marieke