Peaced Together.

My aim is to write a Blog every weekend, although it does not always work out that way. So, during the week I can think about what my subject will be.

Funny enough, more often than not, the subject announces itself on the day I start writing. In spite of the inspiration of the past week. I am parking all my ideas though. You never know when I might need them.

This time I want to tell you something about Peaced Together. The program originates from England and was introduced here in 2016. It is designed for women who are very isolated, depressed or victims of domestic violence.

Dominica is a relatively small community of approximately 73,000 people. That poses challenges that we do not really have in the Netherlands. The ability to temporarily live somewhere else, if circumstances so ask, are very limited. The fact that everyone (almost) knows everyone does not make it easier either.

The Peaced Together course turns out to be a true blessing. An opportunity for these women to express themselves creatively. At the same time talk with other women who are in similar circumstances. They can come out of the shell for a while in a safe environment, during the 10 evenings of the course. All of this under the guidance of a woman who was trained for this and has followed the course herself. The number of participants is no more than 10.

By writing, keeping a diary, and about 5 creative assignments, the women get started. Each evening has a separate theme. For example, your good and bad experiences in life. This is done by weaving fabric, beautiful and ugly pieces all together.

The main theme of Peaced Together is Broken is not garbage.

Friendships are formed and consequently isolation is maybe reduced.

Of course, these creative projects require materials. With great fun I have collected beads. I was overwhelmed by the enthusiastic response of everyone. At this moment, a big box of several kilograms of beads is on its way to Dominica. This is awesome everyone, thank you so much. It will be put to great use.

A graduation ceremony will be held at the end of each course. In a private and safe environment. And for that reason, the photos taken are only shared within the group. Upon request I made a banner, which turned out pretty beautiful, given the timeframe of only 1 week.

This time we went a very nice little restaurant on the coast. Karib Beach bar in Mero. It was a privilege to be here. And the food was delicious. I had salt fish accra for the first time, a little fattening, but so delicious!

I sincerely hope that one-day Peaced Together is no longer needed. Until then, it is great to see how these women are supported. Their problems are certainly not resolved, but it helps to process things and face life with new found confidence.

The Peaced Together website:

This was it for now, ‘see you again’ at my next Blog, Marieke


Mijn doel is om elk weekend een Blog te schrijven, al lukt dat niet altijd. En gedurende de week bedenk ik dan wat of waarover ik wil gaan schrijven.

Grappig genoeg laat zich dat toch niet echt dwingen, aangezien mijn onderwerp zich op de dag zelf gewoon aandient, ondanks alle inspiratie van de afgelopen week. Ik parkeer inmiddels wel al mijn ideeën, je weet maar ooit of ik nog eens om een onderwerp verlegen zit.

Dit keer wil ik iets vertellen over Peaced Together. Het programma komt oorspronkelijk uit Engeland en is hier in 2016 geïntroduceerd. Het is bedoeld voor vrouwen die door omstandigheden erg geïsoleerd leven, depressief zijn of het slachtoffer van huiselijk geweld.

Dominica is een relatief kleine gemeenschap van ongeveer 73.000 mensen. Dat zorgt voor uitdagingen die wij in Nederland niet echt kennen. De mogelijkheden om tijdelijk ergens anders te wonen, als de omstandigheden daar om vragen, zijn heel erg beperkt. Het feit dat iedereen (bijna) iedereen kent maakt het er ook niet makkelijker op.

De Peaced Together cursus blijkt een schot in de roos. Een mogelijkheid voor deze vrouwen om zichzelf creatief te uiten. Tegelijk met gelijkgestemde te praten en 10 avonden lang even uit hun schulp te kruipen in een veilige omgeving. Dit alles onder begeleiding van een vrouw die hiervoor is getraind en zelf de cursus ook heeft gevolgd. Het aantal deelneemsters is maximaal 10.

Door middel van schrijven, het bijhouden van een dagboek, en een 5-tal creatieve opdrachten gaan de vrouwen aan de slag. Elke avond heeft een apart thema. Bijvoorbeeld, goede en slechte ervaringen in het leven. Hierbij wordt met repen stof, mooi en lelijk, een prachtig weefwerk gemaakt.

Het centrale thema van Peaced Together is, Gebroken is zeker geen afval.

Vriendschappen ontstaan en daardoor wordt het isolement soms ook weer wat minder.

Uiteraard zijn voor deze creatieve uitingen materialen nodig. Met heel veel plezier heb ik dan ook kralen ingezameld. Ik was overweldigd door de enthousiaste reacties van iedereen. Inmiddels is er dus een flink aantal kilo’s! kralen onderweg naar Dominica. Onwijs bedankt iedereen, dit gaat heel erg goed terecht komen!

Na afloop van elke cursus wordt een graduation ceremonie gehouden. In besloten kring, en om begrijpelijke reden worden de gemaakte foto’s alleen binnen de groep gedeeld. Op verzoek heb ik een banier gemaakt, die best goed gelukt is, gezien het feit dat ik slechts een week de tijd had.

Dit keer zijn we daar een leuk klein restaurantje aan de kust geweest. Karib Beach bar in Mero. Ik vond het voorrecht om hierbij te mogen zijn. En het eten was heerlijk. Voor het eerst saltfish accra gegeten, niet goed voor de lijn, maar zo lekker!

Ik hoop van harte dat er een dag komt dat Peaced Together zichzelf overbodig heeft gemaakt. Tot die tijd is het fantastisch om te zien hoe deze vrouwen hierdoor gesteund worden. Hun problemen zijn zeker niet opgelost, maar het helpt om dingen te verwerken en met meer zelfvertrouwen verder te gaan.

The Peaced Together website:

Dit was ‘m weer, ‘tot ziens’ bij mij volgende Blog, Marieke





Patience is virtue / geduld is een schone zaak.

Life is slower here on Dominica, partly because of the climate of course. However, I believe it is also in the culture. That is one of the things I love about tropical life compared to living in the Netherlands. After all, in the Netherlands life is a rush every single day. Not that people don’t have to go to work over here and do laundry, groceries etc. Of course they do, however their approach to life is different, more relaxed.

This relaxed way of life is, for me at least, also a source of great frustration sometimes. I am not yet completed free of the Dutch rush culture and the tendency to feel stressed. Being on time is certainly an issue here in general.

Last Saturday was such a moment, or actually more like a whole day. Let me start at the beginning. When I left for Dominica, I had decided not to go to a local hairdresser. I was convinced they would not be able to do a good job with my fine white people hair. I brought all kinds of products and materials to colour and cut my hair myself.

A while ago, in an optimistic mood I agreed to get my hair braided. So far no problem. Taking them out is where the drama started and resulted in my hair being entangled almost completely. I listened to all sorts of advice, nothing worked. So I had no choice but to go to a local hairdresser, who came highly recommended by the ladies in the office. She agreed to give it a try and thus there it was, my first practice in patience. I sat in that chair for 3.5 hours to have my hair brushed, combed and brushed again. Shampooed, conditioned, scalp massage, the works. Sadly, in the end, a big part had to be cut off. All that time no mirror in sight and loads of blond hair on the floor. I felt very apprehensive about the result.

I was so happy and pleasantly surprised when she held up the mirror for me to see the final result. This lady is my hero.

I went back last Saturday to get another haircut. That turned out to be such a bad idea, or was it? It depends on how you look at it. On Saturday you cannot make an appointment, so it’s up to you to go there as early as possible. Just after ten o’clock I arrived, there were 7 ladies before me. And nr. 8 was already in the chair, a bride.

In total, I waited 4.5 hours for my turn. In hindsight, I should have brought a good book, something to eat and drink. That was what others did. During the wait, I saw the wonderful world of the black hair. With all the lotions and potions that come with it. Enormous strings of fake hair (also known as hib hair I bought) that are invisibly placed into intricate hairdo’s. And finally, at half past four it finally was my time in the chair. Now it was their turn to look at me, having my hair cut, blow dried and ready to go in 30 minutes.

I was completely relaxed when I eventually went home. Initially I felt frustrated and could kick myself for going there on a Saturday, as I was warned upfront. However it forced me to sit back, relax and enjoy the ride. Quietly enjoying the time I was given to relax and feel the cool breeze on an otherwise very hot day. Part of the waiting area is  outside.

Will I do it again? Probably not. However, it did teach me to enjoy the laid-back lifestyle here a little more. And realize that there is more to life than rushing and stressing out.

That’s it for now, ‘see you’ at my next Blog



Het leven is langzamer hier op Dominica, mede door het klimaat natuurlijk. Maar ik geloof dat het ook bij de cultuur hoort. Dat is een van de dingen waarom ik houd van het tropische leven in vergelijking met het leven in Nederland.

Immers, in Nederland voelt het leven altijd gehaast. Niet dat mensen hier niet naar het werk moeten, wassen, boodschappen doen etc. Natuurlijk moeten ze dat ook, maar hun manier van leven is anders, meer ontspannen.

Deze ontspannen manier van leven is soms ook een bron van grote frustratie voor mij. Ik ben de Nederlandse haast cultuur en de constante stress nog niet ontgroeid. Op tijd komen is hier sowieso altijd een probleem.

Vorige week zaterdag was zo’n moment, of eigenlijk meer een hele dag. Laat ik beginnen bij het begin. Toen ik naar Dominica vertrok, had ik besloten om niet naar een lokale kapper te gaan. Ik was ervan overtuigd dat ze niet goed raad zouden weten met mijn fijne witte mensenhaar. Ik heb allerlei producten en materialen meegebracht om te kleuren en mijn haar zelf te knippen.

Een tijd geleden, in een optimistische stemming, stemde ik ermee in dat mijn haar gevlochten werd. Tot zover geen vuiltje aan de lucht. Het uithalen is waar het drama begon en dat resulteerde in het feit dat mijn haar bijna volledig in een grote kluwen knopen en klitten veranderde. Ik heb geluisterd naar allerlei adviezen, niets werkte. Dus ik had geen andere keuze dan naar een lokale kapster te gaan, die door de dames op kantoor was aangeraden. Ze ging ermee akkoord om het eens te proberen en daar was het dus mijn eerste oefening in geduld. Ik zat 3,5 uur in die stoel om mijn haar te laten borstelen, kammen en opnieuw borstelen. Wassen, conditioneren, hoofdhuid massage, alles werd uit de kast gehaald. Helaas, op het einde, moest er toch een groot deel worden afgeknipt. Al die tijd geen spiegel te zien en veel blond haar op de vloer. Ik was enigszins bezorgd over het resultaat. Gelukkig werd ik aangenaam verrast toen ze de spiegel voor me hield om het eindresultaat te laten zien. Deze dame is mijn held.

Dus ik ging afgelopen zaterdag terug om mijn haar weer te laten knippen. Dat bleek geen goed idee, of toch wel? Het hangt ervan af hoe je er naar kijkt. Op zaterdag kunt je geen afspraak maken, dus is het zaak om zo vroeg mogelijk te gaan. Net na tien uur was ik ter plaatse, er waren 7 dames voor mij. En nr. 8 zat al in de stoel, een bruid.

In totaal heb ik 4,5 uur gewacht op mijn beurt. Achteraf had ik een goed boek mee moeten brengen, iets te eten en te drinken. Dat was wat anderen ook hadden gedaan. Tijdens het wachten zag ik de wondere wereld van het kroeshaar. Met alle lotions en crèmes die daarbij horen. Enorme strengen nep haar dat onzichtbaar in ingewikkelde kapsels worden geplaatst.

En eindelijk om half vier was het mijn beurt. Nu keek iedereen naar mij. Hoe mijn haar werd geknipt, geföhnd en in 30 minuten was ik klaar om te gaan.

Ik was helemaal ontspannen toen ik uiteindelijk naar huis ging. Aanvankelijk voelde ik me gefrustreerd en kon ik mezelf wel voor mijn kop slaan dat ik op zaterdag was gegaan, terwijl ik van te voren gewaarschuwd was. Het heeft me echter gedwongen om te ontspannen en te genieten van alles. De tijd nemen om de koele bries te voelen op die verder hele warme dag. Je wacht nl. gedeeltelijk buiten.

Ga ik volgende keer weer op een zaterdag? Waarschijnlijk niet. Het heeft me echter wel geleerd om een beetje meer van de relaxte levensstijl te genieten. En te beseffen dat er meer in het leven is dan haasten en stressen.

Dat was het weer voor nu, ‘tot ziens’ bij mijn volgende Blog,