Een beetje van alles / A little bit of everything.

 

De afgelopen week is best druk geweest. Op kantoor, maar ook omdat ik was uitgenodigd om mee te gaan naar 2 activiteiten die Lifeline organiseert of ondersteunt.

Daarnaast werden er door Help for Dominica spullen afgeleverd voor het Peaced Together project. Dus lag opeens de woonkamer vol met lapjes stof, linten, stencils en andere papier attributen.  Dat moest allemaal gesorteerd worden, om het makkelijker te op te bergen bij elk onderdeel van de 10-delige cursus. En vervolgens moest er plaats worden gemaakt in de kast, die eigenlijk al propvol zat. Daar hebben we een hele middag aan besteed.

Het kantoor is op de 1e verdieping van een woonhuis, Tina Alexander woont met haar gezin beneden. Een deel van de 1e verdieping wordt ook nog verhuurd aan toeristen. Dat betekent dus ook zorgen dat de bedden altijd zijn opgemaakt, alle handdoeken etc. zijn gewassen. Kortom alles moet klaar zijn voor gebruik. En al is bedden opmaken niet mijn hobby, als afwisseling van bonnetjes uitzoeken is het wel even leuk.

Op dinsdagavond was de ‘graduation’ van de allereerste groep van Peaced Together. Deze groep jonge meiden had de avond zelf georganiseerd, van eten en drinken tot een compleet entertainment programma. Ik vond het erg leuk om hierbij aanwezig te mogen zijn. Peaced Together komt uit Engeland en de mensen hier zijn getraind door iemand uit Engeland. Het is allemaal dus nog vrij nieuw hier, dat had ik in eerste instantie niet de gaten. En uiteraard krijgen alle geslaagden hun certificaat persoonlijk overhandigd. Er werd daarna gezongen, gedichten voorgedragen en gedanst. Echt heel erg leuk om te zien, en dapper om zo voor een volle zaal je gedicht, lied of dans voor te dragen.

Op woensdag mocht ik aanwezig zijn bij de jaarvergadering van de Gehandicapte Vereniging. Soms best saai, bijvoorbeeld als de notulen werden besproken. Maar wel indrukwekkend om te zien dat dit een van de best georganiseerde verenigingen is op Dominica. Er is nog veel werk te doen. In de hoofdstad heeft bijvoorbeeld bijna 95% van de winkels alleen een trapje als toegang. Dat is voor een rolstoel gewoon onmogelijk.

En dan op vrijdag stuurt Tina je naar de dokter. De irritante hoest die ik al zeker 5 weken heb, lijkt erger te worden. En er klinkt een soort piepend geluid als ik moet hoesten. Dus hup in de auto en door haar persoonlijk gedropt bij een bijzonder aardig dokter. Die alle tijd heeft genomen en tot de conclusie kwam dat de griep zich heeft vastgezet op mijn luchtwegen en op weg is om een longontsteking te worden. Gelukkig ben ik op tijd, dank je wel Tina! Nadat ik een half uur via een inhaler 3 verschillende medicijnen achter elkaar heb moeten inhaleren, kreeg ik een recept en kon ik bij de apotheek alles ophalen. Hopelijk is alles helemaal tiptop als ik over 2 weken in het vliegtuig stap. Weet ik ook weer hoe dat werkt.

Zo dat was mijn week, tot ‘ ziens’ bij mijn volgende Blog, Marieke

********************************************************************

The past week has been quite busy. At the office, but also because I was invited to join 2 activities that Lifeline organizes or supports.

In addition, Help for Dominica delivered supplies for the Peaced Together project to the office. So suddenly the living room was filled with pieces of fabric, ribbons, stencils and other paper stuff. That had to be sorted, to make it easier to store for the different parts of the 10-course program. And then it had to be put away in the cupboard, which was already packed. We spent an entire afternoon getting that done.

The office is on the first floor of a house, Tina Alexander lives downstairs with her family. Part of the 1st floor is also rented to tourists. That means, that the beds are always made up, all towels are washed etc. In short everything must be ready for use at all times. Even though making beds is not my hobby, it makes a nice change from sorting receipts and invoices.

On Tuesday evening, the graduation of the first ever group of Peaced Together was planned. This group of young girls had organized the evening, from food and drink to a complete entertainment program. I really enjoyed being there. Peaced Together comes from England and the people here are trained by someone from England. It’s all pretty new here, I had not realized that. And of course, all the graduates were handed their certificate in person. There were songs, poems were recited and dance. Really nice to see, and brave to perform in front of the audience.

On Wednesday, I was allowed to attend the annual meeting of the Disabled Association. Sometimes a little boring, for example when the minutes were discussed. But impressive to see that this is one of the best-organized associations in Dominica. There is still a lot of work to be done. For example, in the capital, almost 95% of the shops only have a stairway as access. That’s just impossible for a wheelchair to access.

And then on Friday, Tina sends you to the doctor. The annoying cough that I had for 5 weeks seemed to get worse. A little squeaky sound is heard when I have to cough. So she put me in the car and dropped me of personally at a very nice doctor. Who has taken all the time and concluded that the flu has stuck on my airways and is on the way to becoming pneumonia. Luckily it is caught in time, thank you Tina! After half an hour breathing through an inhaler, making me inhale 3 different kinds of medication after each other, I received a prescription to collect at the pharmacy. Hopefully all will be well  before boarding my plane in 2 weeks. And now I know how going to the doctor works as well.

Well that was my week,’ see you’ at my next blog, Marieke

Mijn leven bij lifeline/ My life with lifeline.

 

Er is zoveel om te vertellen dat ik niet weet waar te beginnen. En dan is daar nog de vraag of jullie het wel leuk vinden om mijn verhalen te lezen?

Laat me weten wat jullie van mijn verhalen vinden. Vind je het leuk om te lezen, krijg je een beetje een beeld van mijn leven hier, heb je vragen? Ik vind het ook leuk om van jullie te horen.

Deze week heb ik flink doorgewerkt, in een tropisch tempo natuurlijk, om weer een project gereed te hebben voor de audit. Er moeten nog 12 projecten gecontroleerd worden, soms zelfs 3 boekjaren van 1 project. Ik vind het niet erg, zelfs leuk om orde te scheppen in de chaos. Daarna moet alles nog worden ingevoerd in de boekhouding en pas dan kan alles ter verantwoording worden voorgelegd. Ik ben dus nog wel even bezig.

Zoals ik al eerder heb verteld, voel ik me daar heel erg thuis. Ik ben heel makkelijk opgenomen in de groep van allerlei vrijwilligers, die af en toe het kantoor binnen wandelen om even wat werk te verzetten of te overleggen met Tina. Zij is de drijvende kracht achter deze hele organisatie. Zonder die vrijwilligers zouden al de verschillende projecten niet kunnen functioneren. En met trots kan ik vertellen dat ook mijn foto en een korte beschrijving binnenkort op de website komt. Hoe leuk is dat, ik ben binnen een paar weken al website waardig.

Deze week zelf ook een heel goed gesprek gehad met Tina. Behalve praktische adviezen kwam ze ook met ideeën waar ik zou kunnen bijdragen. Het kralen project is er een van, dat lijkt helemaal goed te komen. Leuk dat iedereen zo enthousiast is. Tina vertelde me dat sommige van deze vrouwen nog nooit iets hebben geknutseld. Glitter schijnt erg populair te zijn. Dus als ik in Nederland ben, ga ik zeker op zoek naar glitter, leuke stickers en mooi papier. Heel confronterend om te merken dat dingen die wij in Nederland als vanzelfsprekend beschouwen, dat dus helemaal niet zijn in dit land. Althans niet hier voor deze vrouwen. Ik haal er heel veel voldoening uit om, samen met jullie, een kleine bijdrage te kunnen leveren.

Lifeline sponsort ook een 20-tal kinderen op een van de basisscholen. De ouders van deze kinderen hebben geen geld om dagelijks de ec$ 1 te betalen voor de lunch van hun kinderen Dat is ongeveer 30 eurocent. Dat wordt dus betaald door sponsorgeld op te halen. Daar wil ik iets mee gaan doen, bijvoorbeeld een gofundme actie, om wellicht meer kinderen voor een langere tijd van een gezonde lunch te voorzien. En ik ga helpen bij het opzetten van een school groentetuin. Meer dan genoeg te doen, en zonder in herhaling te vallen, ik word hier heel erg blij van. Ik ben hier tenslotte pas 5 maanden.

Ik lees graag jullie reacties, tot ziens bij mijn volgende Blog, Marieke

**********************************************************************************

There is so much to tell that I do not know where to start. And then there is also the question of whether you like to read my stories. Let me know what you think of my stories. Do you like reading them, do you get glimpse of my life here, do you have questions? I like to hear from you as well.

This week I have worked fairly hard, at a tropical pace of course, to have a project ready for the audit. There are still 12 projects to be checked, sometimes even 3 financial years of 1 project. I do not mind, even fun to create order in the chaos. After that everything has to be entered in the bookkeeping and only then everything can be submitted for accountability. So I will be busy for quite some time.

As I have said before, they really make me feel welcome there. I felt part of the group of volunteers really quickly. The volunteers occasionally walk in the office to do some work or to meet with Tina. She is the driving force behind this entire organization. Of course, without all the volunteers, all the different projects could not work. And I am proud to tell you that my photo and a bio will also be on the website soon. How cool is that, I’m website worthy within a few weeks of working there.

This week I also had a very good conversation with Tina. Besides practical advice she also came up with ideas for ways for me to contribute. The beaded project is one of them and it seems to be going really well. It is fun to see how many of you are enthusiastic to help out. Tina told me that some of these women have never done arts and crafts. Glitter seems to be very popular. When I’m in the Netherlands, I’m definitely going to look for glitter, nice stickers and pretty paper. Very confrontational to note that things we take for granted in the Netherlands are not so in this country. At least not here for these women. I am very pleased to be able to make a small contribution with everyone’s help.

Lifeline also sponsors 20 children at one of the primary schools. The parents of these children do not have the money to pay the ec$ 1 daily for their children’s lunch. That’s about 30 eurocents. This is being paid by collecting money from sponsors. I want to do something with that, for example by setting up a gofundme page. To provide more children with a healthy lunch for a long time. And I’m going to help set up a school vegetable garden. No time to get bored. And without wanting to repeat myself, I am very happy with all of this. I mean I only arrived here only 5 months ago.

Let me know your comments, see you at my next blog, Marieke

 

Mijn andere baan / My other job.

En opeens is daar mijn 10e Blog, wat vliegt de tijd. Het schooltje is nu 3 weken gesloten in verband met de Paasvakantie. Daarom werk ik nu fulltime bij Lifeline. De organisatie waar ik eerder al over vertelde.

Ik heb al 2 weken een paar uur in de middag daar gewerkt en had gevraagd wat de kantooruren waren. Van 8 tot 4 uur en een uur lunchpauze tussen 1 en 2 uur. Dat klonk heel erg goed, zeker vergeleken met mijn uren in Utrecht inclusief reistijd.

Geheel in lijn met mijn Nederlandse punctualiteit, stond ik dus afgelopen maandag om 5 voor 8 op de stoep. En geheel in tropische traditie was er nog niemand, ook niet na een kwartier. Inmiddels begon de zon vol op mijn hangplek te schijnen en werd het al behoorlijk warm. Na ongeveer een half uur riep een dame vanaf de straat, het kantoor is op de 1e verdieping, je kunt beneden even aankloppen. Ze woont daar. Ze is Tina de dame die dit alles heeft opgezet, ongeveer 20 jaar geleden. Toch een beetje aarzelend klopte ik aan, en gelukkig daar kwam iemand die een sleutel had en mij binnenliet. Het duurde uiteindelijk tot na 9 uur voordat er iemand van de andere dames verscheen.

Dus de volgende dag kon ik lekker alles op mijn gemak doen en zelfs mijn eigen lunch koken voordat ik naar kantoor ging. Ja je leest het goed, de meeste mensen nemen een warme lunch mee. Rijst met kip en bonen. Rijst met vis en salade. Even in de magnetron en je hebt een heerlijk warme lunch. Ik was dinsdag dan ook trots op mezelf, toen ik met mijn zelf gekookte lunch op kantoor verscheen.

Het kantoor is op de 1e verdieping van een woonhuis, met een balkon en een prachtig uitzicht, dat zie je op de foto’s bij deze Blog.

Ik ben heel blij dat ik hier terecht ben gekomen, het voelt geweldig. Al zijn sommige verhalen hartverscheurend, het werk dat hier wordt gedaan is fantastisch. Daar wil ik graag onderdeel van zijn en blijven. Dit is niet zomaar op mijn pad gekomen, daar ben ik van overtuigd. De website van de organisatie is: www.lifelinedominica.org, mocht je interesse hebben.

Ik herhaal hier nog even mijn oproep van Facebook. Voor een project, Peaced Together, ben ik op zoek naar kralen. Mag van alles zijn, klein, groot, oud, nieuw. Alle beetjes helpen. Peaced together helpt vrouwen die het slachtoffer zijn van huiselijk geweld, om hun leven weer op de rit te krijgen en om hun ervaring om te zetten in iets positiefs. Helaas hier nog heel hard nodig. Neem contact op als je iets hebt om te doneren. Bedankt allemaal!

Ik ‘zie’ jullie weer bij mijn volgende Blog. Marieke

************************************************************

And all of sudden this is Blog 10, how time flies. The school is now closed for three weeks due to the Easter holidays. I am working full time now at Lifeline. The organization I talked about earlier.

I have worked part time there, a few hours in the afternoon. When I asked what the office hours were: they told me from 8 to 4 hours and one hour lunch break of between 1 and 2. That sounded great, especially compared to my hours in Utrecht including travel time.

In line with my Dutch punctuality, I arrived Monday at 5 minutes to 8 to meet the door still locked, which is completely in tune with tropical tradition. Waited for 15 minutes, still nobody came. By now the sun was starting to reach my spot on the porch and it was already quite warm. After about half an hour a lady called from the street, the office is on the 1st floor, you can knock downstairs. She lives there. She is Tina, the lady who set all this about 20 years ago. Still a little hesitant, I knocked, and luckily there was someone who had a key and let me inside. It eventually took until after 9 before one of the other ladies finally came.

So the next day I could just do it all at ease and even cook my own lunch before going to the office. Yes, you read that right, most people take a cooked lunch with them. Chicken with rice and beans. Rice with fish and salad. Pop it in the microwave and you have a delicious hot lunch. On Tuesday I was proud of myself when I appeared at the office with my home-cooked lunch.

The office is on the 1st floor of a house with a balcony and stunning views that you see in the pictures on this Blog.

I am very happy that I came here, it feels great. Heard some heart breaking stories, the work they are doing here is fantastic. I would like to be part of it and stay. I am sure, it is not just a coincidence that I am here. The organization’s website is: www.lifelinedominica.org, if you are interested.

I am repeating my request for help from Facebook. For a project, Peaced Together, I am looking for beads. Can be anything, small, large, old, new. Every little bead helps. Peaced together helps women who are victim of domestic violence to get their lives back on track and to convert their experience into something positive. Unfortunately, still very needed here today. Contact me if you have something to donate, anything. Thanks everyone!

I will “see” you again at my next blog. Marieke

Het lange wachten is beloond/ The long wait was rewarded

En ja hoor eindelijk daar is ie dan, het lang verwachte pakket met schoolspullen en mijn rugzak. Nu ik elke dag mijn laptop mee naar school neem, blijkt een rugzak toch veel makkelijker en beter voor mijn rug te zijn. Lang leve Marktplaats, ik heb zelfs een felgele regenhoes kunnen vinden, speciaal voor mijn rugzak.

Maar daar gaat het natuurlijk niet om. Het gaat om de schoolspullen, die ik met jullie hulp, allemaal heb kunnen kopen, of gedoneerd heb gekregen.

Ik moet zeggen dat Postnl me aangenaam verrast heeft, het pakket was hier binnen 15 werkdagen. Helaas duurt het dan nog wel even voordat je het op kunt halen.

Vrijdag 31 maart was het dan zover. Terwijl iedereen aan tafel zat voor snack time, kwam de principal binnen met de doos. De kinderen waren uiteraard nieuwsgierig. Omdat de doos al door de douane was open gemaakt, werden de kinderen met de minuut enthousiaster en al snel niet meer te houden.

Nieuwsgierig gingen alle handjes in de doos om te kijken wat er allemaal in zat. En natuurlijk werd er direct gespeeld met alle nieuwe dingen. Alhoewel sommige de handpoppen toch ook wel een beetje griezelig vonden in het begin.

Hier een kleine opsomming, wat ik dankzij jullie allemaal heb gekregen en kunnen kopen. Een miniatuur mini cooper, houten kinderinstrumenten, 12 Engelstalige leesboekjes, schriften, pennen, uitwasbare stiften. Mandjes met groenten en fruit van stof, een pluche klok. Ballonnen, slingers, 2 telramen, handpoppen en een marionet. Handgemaakte kaartjes met het alfabet en kleuren in het Engels en Frans, een poster van het menselijk lichaam in Frans. Voor elk kind een grote wereldkaart met stickers erbij met alle vlaggen van de landen, ook in het Frans. Houten alfabet blokken, kleur- en tekenboekjes. En de lijst is nog niet eens compleet.

Daarom namens de hele school, maar vooral namens Leah, Justice, Masani, Sherdae, Jahkendé, Naïobi, Jaya, Mikhailah, Kailah, Amelia, Deandré, Kerniah, Jarrahy, Elson, Kenson, Liz, Jahdanie, Blake and Zendaya HEEL HARTELIJK BEDANKT!!!! We vinden het geweldig om zoveel leuke en leerzame schoolspullen te ontvangen.

Lieve Pamela, heel erg bedankt voor al je hulp. Zonder jou had ik dit niet kunnen doen!

Voor iedereen die denkt wat jammer, daar had ik ook graag aan bij willen dragen. Dat kan nog altijd, laat het me even weten, en het is zo geregeld!

Tot ziens bij mijn volgende Blog, Marieke

**************************************************************

And yes, finally it came, the long-awaited package of school supplies and my backpack. Since I am taking my laptop to school every day, a backpack turns out to be much easier and better for my back. I was able to find one secondhand and even managed to find a bright yellow rain cover, especially for my backpack.

But that’s obviously not what this Blog is about. It’s about the school stuff, that I was received as a donation and was able to buy with the help of all of you. I must say that Dutch post services has pleasantly surprised me the box arrived here within 15 working days, as promised. Unfortunately then it still takes a while before you can actually get it.

Friday, March 31 was the day. While everyone was sitting at the table for snack time, the principal came in with the box. The children were of course very curious. Since customs already opened the box, the children got more excited by the minute and in the end unstoppable.

Curious what they would find all little hands went in the box to see what was in it. And soon they started playing with all new toys. Although some thought the hand puppets were a little scary at first.

Here’s a small list of all I received as a donation, or bought thanks to you all. A      miniature mini cooper, wooden children’s instruments, 12 English reading books, notebooks, pens, washable markers. Baskets of fruit and vegetable made of fabric, a plush clock. Balloons, streamers, two abacuses, hand puppets and a marionet. Handmade cards with the alphabet and colors in English and French, a poster of the human body in French. For each child a large world map with stickers with all the flags of the countries in French. Wooden alphabet blocks, color and tracing the dots booklets. And the list is not even complete yet.

Therefore, on behalf of the whole school, but especially on behalf of Leah, Justice, Masani, Sherdae, Jahkendé, Naïobi, Jaya, Mikhailah, Kailah, Amelia, Deandre, Kerniah, Jarrahy, Elson, Kenson, Liz, Jahdanie, Blake and Zendaya THANKS SO MUCH!!!!!! We are thrilled to receive so many fun and educational school supplies.

Dear Pamela, thank you very much for all your help. Without you I could not have done this!

For anyone who thinks what a pity, I would have loved to contribute to this. That is still possible, let me know and I will get back to you!

See you in my next blog, Marieke
 

Een stapje dichterbij / One step closer.

Er is even wat tijd verstreken sinds mijn laatste Blog. Dat komt omdat ik de Blog al helemaal had geschreven en bijna vertaald, toen er iets gebeurde waardoor mijn verhaal werd ingehaald door de tijd, nog voor het was gepubliceerd.

Zoals jullie weten werk ik sinds begin januari op het Montessorischooltje. Met heel veel plezier, de kindertjes zijn zo leuk en geven zoveel, ik hoef niet heel hard te werken, de reisafstand is slechts een half uurtje lopen. Dat klinkt als geweldig, en dat is het ook. Alleen, het is niet precies wat ik zoek, al is en blijft het een fantastisch begin.

Ik wil nog meer het gevoel hebben dat ik echt iets kan bijdragen. Het is moeilijk om precies uit te leggen wat dat gevoel dan is. Omdat het schooltje rond Pasen 3 weken en in de zomer 2 maanden dicht is, ben ik op zoek gegaan naar iets wat ik in die tijd kan doen. Ik weet inmiddels dat weken niets doen niets voor mij is. En toeval of niet, ik kwam regelmatig uit bij een website van een NGO, opgericht door een dame uit Engeland, die eigenlijk precies doet wat ik zoek. Ze woont hier al zeker 20 jaar, kent dus heel veel mensen, en veel mensen kennen haar en weten haar te vinden. Ze komt op voor de zwakkere in de samenleving, op allerlei mogelijke manieren. Het aantal projecten is te veel om op te noemen. Vooral veel voor kinderen, wat mij enorm aanspreekt. Gehandicapte kinderen, kinderen met een hiv-besmetting. Huiselijk geweld en kindermishandeling. Ze hebben een schooltje, een speciale bus voor mensen met een rolstoel, en zo kan ik nog even doorgaan. Voor wie geïnteresseerd is, dit is de website: www.lifelinedominica.org.

Omdat zij ook met vrijwilligers werken en het redelijk dichtbij het schooltje is, heb ik hen benaderd. Ik vond het super spannend om te gaan praten, omdat ik hier zo graag aan de slag wilde. Na een gesprek van ruim 1,5 uur bleek dat ik me geen zorgen had hoeven maken. Ik kon direct aan de slag. In eerste instantie om de secretaresse, die verdrinkt in het werk, te helpen orde te scheppen in de papieren chaos. Ze wil me graag eerst beter leren kennen, voordat ik andere dingen kan gaan doen. En ik vind het heerlijk om structuur aan te brengen. Dus een dag na het gesprek ben ik na school al direct aan de slag gegaan. Na deze komende week ga ik dan hele dagen aan de slag. Ik was heel erg blij en het voelde alsof het schijnbaar moeiteloos is gegaan. Op school waren ze al bang dat ik hen in de steek zou laten, dat doe ik zeker niet. Of ik het zal blijven combineren dat weet ik nog niet. Ik heb gemerkt dat de dingen vaak vanzelf zijn weg vinden als je het de tijd geeft. Eerst maar eens mezelf goed profileren en mijn organisatietalent voor zich laten spreken.

Dit voelt echt als een grote stap in de goede richting!

Tot de volgende Blog allemaal, Marieke

*************************************************************

Some time has passed since my last Blog. That’s because although I had already written it and almost finished translating it, something happened where I found my story being overtaken by time, even before it was published.

As you know I have been working at the little Montessori school since the beginning of January. With great pleasure, the children are so cute and give so much, I do not have to work very hard, the distance is only half an hour walk. That sounds great, and it is. It is just that it is not exactly what I’m looking for, though it remains to a great start.

I don’t feel as if I am really contributing. It’s hard to explain exactly what that feeling is. Because the school closes three weeks around Easter and two months during summer, I went looking for something I can do during that time. I now know that weeks of doing nothing is not really for me. And coincidence or not, I often ended up at a website of an NGO founded by a lady from England, that does exactly what I am looking for. She moved here about 20 years ago, so she knows a lot of people, and many people know her and know where to find her. She stands up for the weak in society in many ways. The number of projects is far too many to mention. Especially focused on children, which really appeals to me. Disabled children, children with HIV infection. Domestic violence and child abuse. They have a school, a special bus for people with wheelchairs, etc. For those interested, this is the website: www.lifelinedominica.org.

Because they work with volunteers and it is fairly close to the school, I approached them. I found it exciting to go there and have a meeting, because I was so excited to go and start there. After a conversation of more than 1.5 hours I turned out I had nothing to fear, I could start right away. Initially to help the secretary, drowning in work, to bring order to the paper chaos. She wants to get to know me better before I can go do other things. And I love bring structure to chaos. So, one day after the conversation I found myself going there over after school to start working. After next week I will be there full time. I was very happy and it felt like it went seemingly effortless. At school they were afraid I would leave them, so far I have no intention of doing that. Whether I will continue to combine the two I don’t know at the moment. I learned that things often naturally find his way if you give it time. First I have profile and myself well my organizational skills speak for themselves.

This really feels like a step in the right direction!

See you at my next Blog, Marieke