Allemaal verkleed / Everyone dressed up

 

Ook al is het al even geleden ik wil jullie Valentijnsdag en Carnaval niet onthouden. Verkleden vinden (bijna) alle kinderen leuk, maakt niet uit voor welke gelegenheid. Er werd dus flink uitgepakt.

Valentijnsdag wordt hier op school uitgebreid gevierd. De kinderen maken allemaal iets speciaals voor hun ouder(s). Waarbij vooral veel glitter wordt gebruikt. Maar laat ik bij het begin beginnen. De dag voor Valentijnsdag werd iedereen verzameld en kregen we allemaal een kadootje van de kinderen. Compleet met een omhelzing en kussen. Ik kreeg zelfs 2 kadootjes, een roze knuffel en een mapje met schrijfpapier en enveloppen.

Bijna iedereen was op de dag zelf gekleed in rood en wit of roze en wit. Een dametje dacht, daar heb ik dus geen zin in. Zij had dus gewoon haar schooluniform aan. Er werden heel veel foto’s gemaakt, waarbij iedereen een groot rood hart omhoog hield, en later in het park van een poging om de kinderen een hart te laten vormen. Dat viel nog niet mee. Maar zeg nou zelf, het ziet er allemaal schattig uit toch?

En vrij kort daarna was het de vrijdag voor Carnaval, ook een enorm groots gevierd feest hier. Qua intensiteit komt het wel overeen met Brabant. Scholen en winkels veelal gesloten, iedereen op straat, verkleed.

Op die vrijdag stond ook een bezoek aan de openbare bibliotheek gepland. Daar werden we hartelijk ontvangen en nadat iedereen in een halve kring was gaan zitten, werd er voorgelezen uit een heel groot boek. Iedereen was muisstil en luisterde aandachtig.

Echt verkleed was ik zelf niet met Carnaval, maar een bandana, nog een kadootje uit Costa Rica, fungeerde als haarband en een roosje in mijn haar.

Onderweg naar school kreeg ik al mijn eerste compliment, een kushand van een oud mannetje (zonder tanden) en hij zei: Darling you look lovely! Mijn dag kon niet meer stuk.

Kortom hele leuke dagen, met plezier voor iedereen en die ook nog eens veel leuke foto’s opleverden.

Tot de volgende blog, Marieke

******************************************************

Even though it’s been a while I still want to share Valentine’s Day and Carnival with you. Almost every child likes dressing up, no matter for what occasion. So no effort was too big, to have the children look amazing.

Valentine’s Day is a big celebration here at school. The children all made something special for their parent (s). And of course lots of glitter was used. But let me start at the beginning. The day before Valentine’s Day everyone gathered and we all got a present from the children. Hugs and kisses included. I even received two gifts, a sweet pink fluffy toy and a folder with writing paper and envelopes.

Almost everyone was dressed in red and white or pink and white. One little lady thought, I don’t feel like doing so. So she just wore her school uniform. Lots of pictures were taken, in which everyone held up a big red heart, and later in the park attempting the children to form a heart. That was not easy. But honestly, it all looks adorable right?

And not long after that it was the Friday before Carnival, also celebrated in a big way over here. It reminds me of how we celebrate it in the south of the Netherlands. Schools and shops mostly closed, everyone on the street dressed up.

On that Friday we also planned a visit to the public library. Reception was really warm and welcoming. And after everyone had sat down in a half circle, we were read from a very big book. Everyone was quiet and listened to the story with pleasure.

I was not really dressed up myself for the carnival, but a bandana, a gift from Costa Rica, served as a hair band and I had a rose in my hair.

On the way to school I received my first compliment, a kiss of an old man (without teeth) who said: Darling you look lovely! My day could not get any better.

Overall a very nice day, with fun for everyone and that are also gave us lots of nice pictures.

See you at my next blog, Marieke

 

 

 

 

Advertenties

School activiteiten / School activities

Dit is alweer week 6 als vrijwilliger op het schooltje. De tijd gaat ook hier ongelofelijk snel. Afgelopen week was het maandelijkse uitje. Dit keer naar een speeltuin in de buurt. De kinderen liepen al vroeg te stuiteren in de klas. Het weer leek ons wederom niet goed gezind, een week eerder was het uitje nl. ook al uitgesteld vanwege de hevige regen. En ook deze ochtend viel er wat miezer.

Dat betekende dat we onder het afdak moesten wachten op de bus, en wachten, en wachten. Die bus kwam uiteindelijk 45 minuten te laat. Iedereen was hieperdepiep en probeer dat dan maar eens in toom houden. Een voordeel toen de bus eenmaal was gearriveerd kwam ook de zon weer tevoorschijn.

Voor sommige kinderen was het de allereerste keer dat ze naar een speeltuin gingen. En dan is het dus best eng allemaal. Gelukkig is dat van korte duur en wordt er daarna vrolijk gelachen op alle toestellen. Het weer bleef ons goed gezind, kortom een hele leuke dag.

Om dit alles te kunnen betalen wordt er maandelijks een cake sale gehouden. Ouders wordt gevraagd om of een cake aan te leveren, of ec$20 te betalen. Helaas had slechts 1 moeder een taart gebracht, dus hebben we zelf de rest gekocht. Later kwam er nog iemand met heerlijke zelf gemaakte chocolade cup cakes. Wie had dat gedacht dat ik nog eens op straat taartjes zou verkopen voor het goede doel. Vroeger vond ik kinderpostzegels verkopen al verschrikkelijk. Het leverde uiteindelijk iets minder dan ec$300 op, dat is krap €100. Het was de beste opbrengst tot nu toe. Alle data voor de volgende ronde, zowel voor de field trips als de cake sale staan inmiddels gepland. Dus we kunnen onze verkooptechniek nog verbeteren. Tijdens de sale hoorde ik opeens ook 2 mensen Nederlands spreken. Dat zei ik in het Engels tegen de andere dames, dat hoorde het Nederlandse stel weer. Uiteindelijk hebben ze geen cake gekocht, maar wel gedoneerd. Het was de eerste keer dat ik hier Nederlands heb horen spreken. Het blijkt dus maar weer dat Nederlanders echt overal ter wereld zijn.

Zelf ben ik ook een sponsoractie gestart. Het blijkt dat hier op eiland wel van alles te koop is, helaas voornamelijk goedkope rommel uit China. Dat is geen lang leven beschoren met al die kleintjes.  Het heeft geen storm gelopen helaas, maar ik heb inmiddels toch voldoende opgehaald om wat leuke schoolspullen te kopen. En die met hulp van een lieve vriendin te verzenden. En er zijn ook super leuke dingen gedoneerd.

Mocht je nog willen doneren dan kan dat altijd, stuur me even een mailtje: MariekevanAsten@mail.com. Er is nog genoeg nodig, het schooltje is pas in september 2016 begonnen. Ik zorg er persoonlijk voor dat het heel goed terecht komt.

Zonnige groet, Marieke

***************************************************************

This is already week 6 as a volunteer at the school. Time goes by incredibly quickly. Last week was our monthly field trip. This time to a playground nearby. The children were all very excited in the classroom. The weather was again not looking very good, it started drizzling. A week earlier we even had to postpone the trip due to heavy rain. And this morning it also did not look very promising.them

That meant we had to wait for the bus on the porch, and wait, and wait. The bus eventually arrived 45 minutes late. By that time everyone was so excited to go, it was hard to keep them calm and together. Lucky for us the bus arriving late meant the sun was coming out at last.

For some children it was the very first time they went to a playground. So it was pretty scary for them in the beginning. Fortunately, that changed quickly and they had a lot of fun on all the rides. Since the weather stayed nice and sunny, overall it turned out to be a very nice day.

To pay for all this we have a monthly a cake sale on the side walk in the capital. Parents are asked to either deliver a cake, or pay ec$20. Unfortunately, only one parent brought a cake, so we bought the rest that morning. Later someone showed up with delicious homemade chocolate cupcakes. Who would have thought that I would be selling cakes for charity on the streets? I always hated selling raffle tickets in school. In the end we made slightly less than ec$300, that is a little over €100. The yield was the best so far. All dates for the next round, both for field trips and the cake sale are already planned. So we can improve our sales technique even further. During the sale, I suddenly heard two people speak Dutch. I told the other ladies in English, the Dutch couple overheard me. So they ended up donating, since they did not want to buy a cake. It was the first time I’ve heard Dutch since I came here. So it goes to show that the Dutch are everywhere in the world.

I myself have started a fundraising. It appears that here on the island a lot of school supply are available, unfortunately mostly cheap junk from China. That doesn’t live very long with those little ones. I had expected more people would donate,  but I have still raised enough to buy some nice school supplies and have it shipped here, with the help of a very dear friend. And there are those who also donated very nice things.

If you want to donate more that is of course still possible, just send me an email: MariekevanAsten@mail.com. Many things still needed, the school has just started in September 2016. I will personally make sure that it gets to the right place.

Sunny regards, Marieke

 

 

 

 

 

 

 

Cultuur verschil? Cultural difference?

Nu ik sinds een paar weken dagelijks van en naar school loop, word ik me bewust van een enorm verschil tussen Nederland en Dominica. En ja natuurlijk wist ik al dat dit een heel ander land is, een andere cultuur, een warmer en vochtiger klimaat. Dat bedoel ik niet, want die verschillen kende ik al van mijn vorige bezoeken. Nee ik bedoel iets heel anders. Of dit een cultureel verschil is, ik weet het niet zeker, zeg het maar.

Ik ben overduidelijk (nog geen) local, en val op door mijn kleding, blonde haar en lichte huidskleur. Heel veel mensen ken ik hier ook nog niet. Ik ben daarom elke keer aangenaam verrast dat mensen op straat je gewoon groeten. Niet iedereen, maar zeker 100% meer dan in Nederland. En als ik weer eens zwoegend de steile berg op loop, op weg naar huis, vraagt er vaak iemand of het goed met me gaat. Ik neem nl. de tijd en stop af en toe om even op adem te komen. Of om, met mijn altijd aanwezige gastendoekje, het zweet van mijn gezicht te vegen, terwijl ik mijn parasol onhandig tussen mijn kin en schouder klem. Gelukkig merk ik dat het langzaam iets makkelijker wordt, alleen op een bloedhete dag als vandaag dan ben ik wel blij als ik het weer gehaald heb. En mijn Nederlandse tempo afleren, dat helpt ook natuurlijk.

Het kost helemaal niets om goedemorgen of goedemiddag te zeggen, maar in Nederland zijn we dat duidelijk verleerd, om wat voor reden dan ook. Ik ben bijna 10 jaar lang met de bus naar Utrecht gereisd. Zeker 80% van de tijd met dezelfde mensen. Dat is een reis van 1,5 tot 2 uur, afhankelijk van weer en verkeer. Echt niemand zegt iets tegen elkaar, ook ik niet, dat geef ik direct toe. Zelfs bij de chauffeur kon er soms slechts een gemompeld goedemorgen vanaf.

Wat kunnen we dan nog veel leren van kinderen, zodra ze je kennen komen ze enthousiast binnen rennen en vliegen je om je nek, of zwaaien je uit als je naar huis gaat.

Ook als je hier de weg vraagt zijn mensen meer dan bereid om even een stukje mee te lopen om je in de juiste richting te sturen. Heel fijn om mee te maken, als je in je uppie lijkt te verdwalen in je nieuwe hoofdstad.

Ook hier verandert de wereld en daarmee de inwoners. De mensen zijn meer gefocust op zichzelf, door alles wat er in de wereld gebeurd en het feit dat we op zoveel manieren van alles krijgen voorgeschoteld via social media en TV. Dat lijkt vooral de jeugd te raken. Daarom geniet ik dus extra van de vriendelijkheid van de inwoners van dit kleine landje. En hoop ik stiekem dat dit eiland zoveel mogelijk haar vriendelijke zelf blijft de komende jaren.

Zonnige groet, Marieke

**************************************************************

Because I am walking to school every day, I have become aware of a huge difference between the Netherlands and Dominica. Yes of course I know this another country, a different culture, a warmer and more humid climate. That is not what I mean, because those differences I already knew from my previous visits. I mean something else. Whether it is a cultural difference I don’t know, you tell me.

It is obvious I am not a local (yet), I stand out through my clothes, my blond hair and light skin tone. I also don’t know a lot of people. So I was pleasantly surprised that people actually greet you in the street. Of course, not everybody, however for sure 100% more than in the Netherlands. And when I try and make my way up the steep hill, on my way home, very often someone will ask me if I am ok. Since I do take my time and stop every now and then to catch my breath. Or to wipe the sweat of my face with my ever-present washcloth, trying to balance my umbrella (that I use against the sun) between my chin and my shoulder, I notice that I am slowly improving, only on a really hot day like today, I am always glad the moment I get home after that steep climb. And changing my pace from Dutch to tropical, that helps as well.

It doesn’t cost anything to say good morning or good afternoon, however in the Netherlands we have obviously stopped saying it, for whatever reason. I have travelled to Utrecht on the bus for close to 10 years. With at least 80% of the time the same people. Depending on the weather and traffic, the journey was 1,5 to 2 hours. And nobody on the bus would talk to each other, including me, I have to admit. Even the driver would sometimes only mumble something that sounded like good morning. We can learn some much from children, as soon as they know who you are, they run to you in the morning to give you a hug, or wave goodbye when you go home after school.

Also when you ask for directions, people will make an effort to walk with you a little to show you where to go exactly. That is such a nice experience when you seem to be lost all by yourself in your new capital city.

Here too, the world changes, and with it also its people. People seem more focused on themselves, by everything that is going on in the world and the fact that there are so many ways in which we are presented with everything through social media and TV. And youth seems to be more influenced by it. That is why I enjoy the friendliness of the people of this little country even more. And secretly I hope that this island remains her friendly self for as long as possible the coming years.

Warm regards, Marieke